روزی که حماسه‌ی ایران جاودانه شد

صدای قلم بر کاغذ می‌آمد و غبار سال‌ها تلاش از چهره‌ حکیم توس، حکیم ابوالقاسم فردوسی فرو می‌نشست. روزی که نه در تقویم‌ها، که در دل تاریخ، حک شد. روزی که فردوسی، آن کوه‌استوار سخن، شاهنامه‌ی تاریخ سازش را به سرانجام رساند.

سال‌ها بود که او در شهر توس، با عشق به ایران و دل‌بستگی به میراث نیاکانش، قصه‌ پهلوانان، شاهان و دلاوران را بر زبان می‌آورد و بر کاغذ می‌نوشت. شاهنامه، تنها کتابی نبود؛ نبض تپنده‌ ی تاریخ ایران بود، فریاد بلند هویت که در گلوگاه روزگاران فراموشی، او آن را زنده نگه داشت.

و آن روز، روزی بود که آخرین بیت‌ها، مثل چکیده‌ عصاره‌  جانش ، بر صفحات شاهنامه نقش بست. روزی که او، با نگاهی به گذشته و اندیشه‌ای به آینده، شاهنامه را، این یادگار بی‌بدیل را، به ایران و ایرانیان سپرد. گویی خورشید، اندکی درنگ کرد تا شاهد این لحظه‌ی تاریخی باشد؛ لحظه‌ای که حماسه‌ی ایران، در قامت شاهنامه، برای همیشه جاودانه شد.

این اثر، نه تنها قصه‌ قهرمانان، که آینه‌ تمام‌نمای فرهنگ ، اندیشه و روح ایران بود؛ میراثی گران‌ بها که فردوسی، چون پدری مهربان،آن را پروراند و به جهانیان هدیه کرد. و امروز ، ما در سایه‌ی همین میراث به ریشه‌هایمان افتخار می‌کنیم و از این سفر حماسی،درس می‌گیریم.