هجرتِ نماد شجاعت، انصاف و عدالت

آسمان، بغض در گلو داشت…

آن شب، کوفه نه شهری بود و نه زمینی.آسمان،بغض در گلو داشت و ستارگان، اشک‌های خاموش.سکوتی وهم‌آلود، صحن مسجد را فرا گرفته بود؛ مسجدی که هر روز شاهد عدالت، شکوه و انسانیت مردی بود که قامتش، ستونِ استوار حق بود.

شمشیر جهل و ظلم، در تاریکی شب،بر فرق آن قامتِ نورانی فرود آمد. ضربه‌ای که نه بر سرِ ستم‌دیدگان، که بر قلبِ زمانه نشست. صدای ناله‌ی جبرئیل، در پهنه‌ ی گیتی پیچید.آوای "کُشتند علی را…"،پژواک زخمی بود بر پیکر هستی.

خون امام، محراب را رنگین کرد. خونی که شیرین‌ترین شهادت‌ ها بود؛شهادتی که برایش زیست و در راهش جان باخت. چشمان امام، که تا لحظه‌ ی آخر، خیره به حقیقت بود،بسته شد؛ اما نگاهش جاودانه شد، نگاهی که عدالت را فریاد می‌زد و مهربانی را معنا می‌کرد.

آن شب، یتیمان کوفه، پدر خود را از دست دادند. آن شب، مستضعفان، تکیه‌گاه خود را در بستر، بی جان دیدند. آن شب، حسن و حسین به تن سرد پدر خیره شدند. آن شب، انسانیت، داغدار بزرگترین داغ خود شد.

مولای ما، علی (ع)، رفت، اما عدالتش، در رگ‌های تاریخ جاریست. مهربانی‌اش، سرمشق عاشقان است و مظلومیتش، تا ابد، چون زخمی تازه بر دل حق‌ جویان خواهد ماند.

یاد او، نه در غم، که در ادامه‌ی راه اوست؛ در دفاع از حق، در یاری مظلوم، و در گام نهادن در مسیر نور.