روز معلم؛ جشن دانایی، مهربانی و آینده‌سازی

معلم، شغلی ندارد، «رسالت» دارد. رسالتی که در آن، انسان می‌سازد، اندیشه می‌پروراند و امید هدیه می‌دهد.روز معلم، روز کسی است که گاهی با گچ سفید، روی تخته سیاه، آینده‌ای روشن ترسیم می‌کند.

روزی است برای قدردانی از آنان که شاید نامشان در تاریخ ثبت نشود، اما اثرشان تا سال‌ها و نسل‌ها باقی می‌ماند.

معلم‌ها همیشه در خط مقدم تغییر و پیشرفت‌اند؛ آن‌ها با صبر و حوصله، دانسته‌های خود را بدون هیچ چشم‌داشتی منتقل می‌کنند، می‌دانند که شاید ثمره زحماتشان را هرگز نبینند، اما باز هم می‌کارند، می‌پرورانند و امید می‌دهند.

معلم، تنها کسی نیست که درس ریاضی، علوم، ادبیات می‌دهد؛ او معلم زندگی است. به ما یاد می‌دهد محترم بودن یعنی چه، وجدان داشتن یعنی چه، انسان بودن یعنی چه. در سکوت نگاهش، حمایت است؛ در تذکرهایش، دلسوزی؛ و در تشویق‌هایش، ایمان به توانایی‌های ما. شاید خیلی وقت‌ها نفهمیم که چرا این‌قدر روی انضباط و تلاش تأکید دارد، اما سال‌ها بعد، می‌فهمیم که او می‌خواست ما در میدان بزرگ زندگی پیروز باشیم.

روز معلم، روز تشکر از همه آنانی است که در کلاس‌های کوچک و بزرگ، در شهرها و روستاها، در مدارس و دانشگاه‌ها، در آموزشگاه‌ها و حتی پشت صفحه‌های مجازی، از جان و دل تدریس می‌کنند.

کسانی که حتی وقتی امکانات کم است، وقتی مشکلات زیاد است، باز هم کلاس را با عشق شروع می‌کنند و با امید تمام.

در این روز، باید به یاد بیاوریم که هر موفقیتی که امروز به آن رسیده‌ایم، نتیجه تلاش معلمانی است که شاید اکنون کنارمان نباشند، اما دعای خیرشان همراه ماست.

هر بار که چیزی می‌آموزیم، هر بار که دانشی را به دیگران منتقل می‌کنیم، در واقع ادامه‌دهنده راه آن‌ها هستیم.

بیایید در روز معلم، فقط به یک تبریک ساده بسنده نکنیم. اگر می‌توانیم، به معلم‌های خود پیام بدهیم، صدایشان را دوباره بشنویم، بگوییم که هنوز به یادشان هستیم و هنوز مدیون مهربانی‌شان.

اگر معلمی در کنارمان هست، احترامش را با رفتار و نگاه‌مان نشان دهیم. اگر معلمی در جمع ما نیست و به دیار باقی رفته، برایش از صمیم قلب دعا کنیم.

روز معلم، روز تجدید عهد با دانایی است. روزی که به خودمان یادآوری کنیم که جامعه‌ای رشد می‌کند که جایگاه معلم در آن، محترم، امن و عزیز باشد. هیچ کشوری بدون معلمِ آگاه، دلسوز و ارزشمند، به قله‌های پیشرفت نمی‌رسد.