چایخانه حرم امام رضا (ع) دل‌خسته‌ها را میزبانی می‌کند

از خادمان چایخانه تا قسمت‌هایی که تنها در صحن و سرای رضوی یافت می‌شود، همه‌چیز رنگی از مهربانی دارد. خادمان با سینی‌های پر از استکان‌های داغ، بی‌آن‌که منتظر تشکر باشند، چای را میان زائران پخش می‌کنند. لبخندهایشان خستگی صف‌ها را از تن مردم می‌گیرد و گرمای چای در هوای معنوی صحن، دل‌ها را سبک می‌کند

صف کوتاه اما پرنور زائران، از پیرمردی که با عصا آرام قدم برمی‌دارد تا نوجوانی که خسته از شلوغی صحن‌هاست، همه با لبخند وارد و با آرامش خارج می‌شوند.

خادمان چایخانه، با سینی‌های پر از استکان‌های کمرباریک، چای داغی را تعارف می‌کنند که تنها یک نوشیدنی ساده نیست؛ بسیاری آن را “چای حرم” می‌نامند، چای شفا، آرامش و دلتنگی. مردی از زائران می‌گوید: «این چای، انگار خستگی سال را از تنم می‌گیرد.» زن جوانی دیگر می‌افزاید: «هر بار که می‌خورم، حس می‌کنم امام دارد دعوتم می‌کند که چند دقیقه نفس راحت بکشم.»

در گوشه چایخانه، کودکانی دیده می‌شوند که کنار مادران‌شان استکان‌های کوچک چای را در دست گرفته‌اند و با شیطنت می‌گویند: «چایِ امام رضاست!» و همین جمله ساده، لبخند را بر لب همه می‌نشاند.فضای چایخانه، با بوی چای تازه‌دم، همهمه صمیمی زائران و صدای دور اذانی که از گلدسته‌ها می‌رسد،ترکیبی می‌سازد که تنها در صحن و سرای رضوی یافت می‌شود؛ 

صدای دور ساعت، بوی چای تازه‌دم و زمزمه آرام زائران، لحظه‌ای می‌سازد که در هیچ جای دیگری تکرار نمی‌شود. انگار زمان در این گوشه متبرک کندتر می‌گذرد؛ جایی که یک استکان چای، بهانه‌ای می‌شود برای مکث، دعا و آرام گرفتن در سایه مهربانی امام رئوف.