فرو ریختن سقف مدرسه، آوار آرزوها بر سر کودکان

«طیبه» نامی که پیش از این نماد امید کودکان میناب برای دستیابی به آینده‌ای روشن بود، اکنون با خاطره‌ای تلخ گره خورده است. دانش‌آموزان این مدرسه، در فضایی که می‌بایست شاهد آموختن الفبا و کسب علم باشند، ناگهان با معنای «پایان ناگهانی» و تلخیِ از دست دادنِ معصومیت روبرو شدند. فریادهایی که در آن لحظات شنیده شد، نه از سر شادیِ آموختن، که آخرین ناله‌های کودکانی بود که زیر سنگینیِ غفلت‌ها و اهمال‌ها، جان باختند.

این آوار، تنها نمادی از فرو ریختنِ آجر و گچ نیست، بلکه تجسمی است از وعده‌هایی که عملی نشدند، نظارت‌هایی که فراموش شدند و اهمال‌هایی که اجازه دادند سقفِ آینده بر سرِ کودکانِ معصوم این دیار فرود آید. رویاهای بسیار، از جمله رویای معلمی که آرزوی مهندس شدنِ شاگردش را داشت، دختری که می‌خواست با خواندن، دنیا را تغییر دهد، و پسری که تنها خواسته‌اش بازی در کنار مدرسه‌ای سالم بود، در زیر این آوار مدفون گشتند.

این تراژدی، نباید در سکوت سپری شود. این حادثه باید به فریادی بدل گردد تا یادآورِ تمام لبخندهای خاموش‌شده و آرزوهایی باشد که حقِ شکوفایی داشتند. هدف از زنده نگه داشتن یاد این روز، نه تنها ادای احترام به قربانیان، بلکه تلنگری است برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی تا هیچ سقفِ دیگری، سایه شومِ خود را بر سرِ آینده هیچ کودکی نیندازد.