مرثیه برای میناب؛
صدای یک دل شکسته برای دانشآموزان مدرسه شجره طیبه
همدان (پانا) - در سپیده دمی، هنگامی که خورشید نویدبخش روزی سرشار از امید بود، سایهای شوم بر میناب گسترده شد و مدرسه شجره طیبه، نهادی که باید مامن دانش و رویش اندیشهها میبود به صحنهای از ویرانی و ماتم بدل گشت.
صدای انفجار، سکوت معصومانهاش را در هم شکست و آغوشی از خاک و خون بر تن کودکان بیگناه گستراند. گویی آسمان خونین شد و زمین، شاهدان خاموشی بر این فاجعهبار.
کودکان را با چشمانی گریان و دستان آغشته به غبار در میان آوار جستوجو میکردند؛ جستوجویی بیفایده برای یافتن امید در دل ویرانی. چه بسا که رویاهایشان همچون پروانههایی زخمی در میان خاکسترها به خاموشی گرایید.
این حادثه، نهتنها زخمی عمیق بر پیکر جامعهمان، بلکه لکهای ننگ بر دفترچهٔ تاریخ بشریت است. چگونه میتوان در برابر این بیرحمی و بیعدالتی سکوت کرد؟ چگونه میتوان به تماشای نابودی نسلهای آینده نشست؟
باشد که این مرثیه، زنگ هشداری باشد برای تمامی انسانهای آزاده تا در برابر ظلم و ستم، قد علم کنند و از حقوق کودکان بیگناه دفاع نمایند. باشد که شجره طیبه، نمادی از مقاومت و امید در دل تاریکی باشد.
ارسال دیدگاه