تجلی هویت ملی و شکوه ادب کهن فارسی در سروده جدید خبرنگار پانا

پرنیانِ سخن

خون ایران بر رگان روزگاران زنده است
ریشه‌ی این کهنه سامان در بهاران زنده است

فارسی، آن جویبارِ علم و معنا و هنر
در دلِ هر شاعرِ آزاده، جوشان زنده است

حافظ، آن پیرِ سخن‌پردازِ شیرازی هنوز
در میانِ بیت‌هایش، شورِ عرفان زنده است

سعدی آن شیخ اجل آن زاهد شیرین‌سخن
نغمه‌اش در بوستان و در گلستان زنده است

آن شکوهی را که فردوسی به ما تقدیم کرد
در دِل تاریخِ ژرف ما، کماکان زنده است

گرچه گاهی تندبادی هم وزید از هر کران
تا به امروز این گهر، در هر خیابان زنده است

نقش آن یکه نگهبانان فرهنگ وطن
بر فراز خانه‌ی بشکوه دوران زنده است

تا زمین باقی‌ست، این میراثِ جاوید و شریف
در رگِ ما، در شعورِ ما، خروشان زنده است

نقش‌های پر ز عطرِ گلشنِ این واژه‌‌ها
در حکایت‌هایِ گرمِ قصه‌خوانان زنده است

عهدِ ما با این زبان، پاینده با خون است و رگ
تا زبان پارسی در جان ایران زنده است

خونِ پاکی را که از آرش به ارث آورده‌ایم
در رگ سبز و سپید و سرخ‌پوشان، زنده است

گرچه دنیا در گذر باشد، ولی این کیمیا
بین خاک و شعله و توفان و باران زنده است

این امانت در میانِ دستِ فرزندانِ ما
تا قیامت در نهاد نسل سلمان زنده است

گر خزان آمد هنوز این نغمه‌های سبزگون
می‌تراود از خود و در مهر و آبان زنده است