شام غریبان، شبی که دل‌ها آرام نمی‌گیرد

شام غریبان، شبی است که سکوتش از هر روضه‌ای غم‌انگیزتر به نظر می‌رسد؛ شبی که با روشن شدن شمع‌ها و زمزمه نام امام حسین (ع)، دل‌ها به یاد غربت اهل بیت (ع) می‌افتند.

شام غریبان  یک مراسم عزاداری نیست. هر سال که این شب می‌رسد، ناخودآگاه به اتفاقات بعد از عاشورا فکر می‌کنیم؛ به خیمه‌های سوخته، به بچه‌هایی که پدرهایشان را از دست داده بودند و به داغ بزرگی که روی دل اهل بیت (ع) مانده بود.

شاید خیلی از ما کربلا را ندیده باشیم، اما وقتی در شام غریبان شمعی روشن می‌کنیم، گویا برای چند لحظه خودمان را به آن شب نزدیک‌تر می‌کنیم. شبی که پر از غم بود، اما در دل همان غم، درس صبر و استقامت هم وجود داشت.

شام غریبان فقط برای گریه کردن نیست، برای فکر کردن هم هست. برای اینکه یادمان بماند امام حسین (ع) و یارانش برای چه چیزی ایستادگی کردند و چرا بعد از این همه سال هنوز نامشان زنده است.

شام غریبان شبی است که آدم بیشتر از همیشه قدر حقیقت، آزادگی و ایمان را می‌فهمد. شبی که دل‌ها آرام نمی‌گیرند و یاد کربلا در ذهن‌ها زنده‌تر از همیشه می‌شود.