حضرت معصومه(س)؛ بانوی تمدن ساز

امروز آسمان قم انگار کمی تیره‌تر از همیشه است. انگار حتی نسیم‌های شهر هم در غم غریبی آن بانو کرامت ، سنگین شده‌اند. امروز روزی است که قلب‌های همه ما، از کوچک و بزرگ، برای دیدن آن بانویی که با غربت و تنهایی به این دیار آمد، می‌تپد.

حضرت معصومه (س)؛ آن بانوی نورانی که وقتی به این خاک رسید، با تمام خستگی‌های سفر و چشم‌های اشک‌بارش، آرامشی به این شهر بخشید که تا امروز از آن می‌شنویم. او بود که به این خاک، روح و معنا داد و منشاء گسترش تمدن اسلامی شد.

امروز در کوچه‌های قم، در مسجد جمکران و در حرم مطهر، حس می‌کنیم که انگار تمام شهر در یک سوگ بزرگ شریک است. بوی عطر گل‌های حرم با صدای گریه‌ی دل‌شکسته‌هایی که در پیاده‌روها نشسته‌اند، یکی شده است. همه ما، از اهالی این شهر که فرزند این خاک و حامی این حرم هستند تا هر کسی که راهی این مسیر است، امروز با یک دل، در سوگ این بانو هستیم.

یا حضرت معصومه ، ای که با بی‌کسی و تنهایی خود، به ما یاد دادی که عشق به اهل بیت، بزرگترین پناهگاه است. ای که با حضور خود، این شهر را به میعادگاه دل‌های تشنه تبدیل کردی.

وقتی به کوچه‌های قدیمی شهر نگاه می‌کنم، انگار سایه‌ی مهربانی ایشان را در هر گوشه حس می‌کنم. انگار هر سنگ و هر برگ درختی در این خاک مقدس، خاطره‌ای از حضور آن بانوی بزرگ دارد. مردم قم، نه فقط با کلام، بلکه با تمام وجودشان، نگهبان این حریم و این عشق هستند.

 این یک غم گذرا نیست؛ این غمی است که در رگ‌های این شهر جریان دارد. هر بار که در برابر ضریح ایشان سر به سجده می‌گذاریم، گویی تمام دردهایمان را به دست بانویی می‌سپاریم که خودش تمام درد غربت را به جان خرید تا ما امروز در امنیت عشق ایشان باشیم.

ای صاحب‌الزمان، امروز چشم‌های ما از اشک سوگ این بانوی بزرگ، خیس است. ای کاش می‌توانستیم با تمام وجود، در سوگ این بانو ، با شما هم‌صدا باشیم.

ای اهل قم، ای که در سایه‌ی این حرم زندگی می‌کنید، امروز با هم در یک قراریم؛ قرار گریه، قرار دعا و قرار تجدید میثاق با عشقی که از روزهای سفر ایشان تا امروز، هرگز در این خاک خشک نشده است.

این غم، تمام نمی‌شود؛ چون عشق شما در رگ‌های این شهر و در دل‌های ما، جریانی است که هیچ چیزی نمی‌تواند آن را خشک کند.