چراغ شبستان وطن پرفروغ از نام آزادگان

سی و ششمین سالروز ورود آزادگان سرافراز به میهن اسلامی یادآور روح بلند مقاومت در کالبد ملت بزرگ ایران است که در سال ها تحمل زجر اسارت از سوی آزادگان تجلی بخشید.

بیست وششم مرداد ماه، برگی زرین در دفتر مقاومت این ملت است؛ روزی که چشم انتظاران سال ها طلوع خورشید آزادگان را دیدند و عطر خاک میهن، برای نخستین بار پس از هزاران شب فراق، به مشام اسیران سرفراز نشست.

آزاده، بلندترین نامی است که بر سینه صبر و صلابت می نشیند. آنان با چشم هایی که هرگز از تصویر وطن خالی نشد، و قلبی که در تاریکی شکنجه گاه ها به چراغ ایمان روشن ماند، ثابت کردند که اسارت، تنها قفسی برای جسم است، نه برای روح؛ و هیچ دیوار و سیم خارداری، نمیتواند آزادگی یک انسان مومن را به بند بکشد.

اسارت، در قاموس آنان هرگز به معنای تسلیم نبود. دشمن شاید جسم شان را از کاشانه دور کرد، اما نتوانست ذره ای از باورشان بکاهد.

شهدا، با رفتن خود، زیستن را به ما آموختند و آزادگان، با بازگشت خود، معنای ماندن را. این دو، دو بال یک حقیقت‌اند؛ حقیقتی که نامش «مقاومت» است. جایی که خون شهدا، ریشه ایستادگی را آبیاری کرده و صبر آزادگان، شاخ و برگ آن را در برابر تندبادها برافراشته نگاه داشته است.

شهدا رفتند تا ایران بماند؛ آزادگان بازگشتند تا هیچوقت مهر این خاک، در دل ملتش به فراموشی نسپارد.

نسل امروز، در سایه امنیتی پایدار قرار دارد که نتیجه بیداری و ایستادگی گذشتگان است. هرچه این نسل، روایت صبر آزادگان را بیشتر بشنود، عمق هویت ملی و معنوی خود را بهتر میفهمد؛ چراکه آزادگان، الگوی زنده اند؛ نه در قاب خاطره، که در مسیر نگاه امروز کسانی که به ما آموختند عزت، از جنس انتخاب است و لاغیر.

امروز، چراغ شبستان وطن، به یاد چهره های منتظر و بازگشت مشتاقان روشن است. سلام بر آزادگان سرفراز که نامشان با حقیقت بلند آزادگی، پیوندی ناگسستنی دارد و یادشان، قافله سالار راه بلند این مرز و بوم.