سفر به شهر غریب توس در آخرین روز صفر

آخرین روز ماه صفر، انگار آسمان شهر توس، غمی را در سینه‌اش جا داده بود که هیچ ستاره‌ای جرئت گفتنش را نداشت. در آن خانه‌ ساده، جایی که مهربانی نفس می‌کشید، دستی ستمگرانه جامی بر لب‌های پاک هشتمین خورشید گذاشت و آن خورشید، بی‌آنکه فریاد بزند، غروب کرد تا همیشه روشن بماند.

امام رضا(ع) نه با شمشیر، که با نگاه و کلام، دین را زنده کرد؛ و دشمن که تاب روشنایی او را نداشت، او را در جامی زهر خاموش کرد. اما مگر می‌توان خورشید را خاموش کرد؟ او رفت تا بماند؛ رفت تا از پس قرن‌ها، هنوز دلها به سمت حرمش پر بکشند.

و ما...، ما که هر سال این روز را با دلی سوخته و چشمی بارانی به صبح می‌رسانیم، چه می‌گوییم؟ جز اینکه دست دلمان را به سوی مشهد دراز کنیم و بگوییم: ای آقا، دلمان هوای گنبد طلایی تو کرده است.

دلتنگی برای زیارت، درد شیرینی است؛ دردی که هر زائری میشناسد. وقتی از حرم، با هر باد صبحگاهی که از سمت خراسان میوزد، سلامی را راهی مسیر حرم می کنی . هر اذان مغرب، یاد آن شب هایی می افتی که در صحن انقلاب، با دلی شکسته و امیدی بزرگ، دست به دعا برداشته بودی.

زیارت، فقط رفتن به یک مکان نیست؛ بازگشتن به خانه دل است. آنجا که آدم سبک میشود، گناهانش میریزد، و دوباره یادش می آید که برای چه خلق شده است. حرم امام رضا(ع) نه فقط برای ایرانیان، که برای همه شیعیان جهان، قبله گاه آرامش است؛ جایی که درددل میکنی و باور داری که شنیده میشود.

و اما ایران... این سرزمین کهنسال، چه امانتی در دل دارد! در طول تاریخ، هر بار که طوفانی برخاسته، هر بار که دشمنی چشم به این خاک دوخته، این حرم بوده که چون سپری از جنس نور، ایستاده است. میگویند امام رضا(ع) حافظ ایران است؛ و این راست است، اما نه آنگونه که با سلاح و لشکر، که آنگونه که با مهر و کرامت، دلهای مردم را به هم گره زده و این سرزمین را از درون، نفوذناپذیر کرده است.

ایران، به برکت وجود او، نه فقط یک جغرافیا، که یک هویت است؛ هویتی که در آن، عشق به اهل بیت(ع) با خاک وطن درآمیخته است. هر ایرانی، در هر جای جهان، وقتی نام امام رضا(ع) را میشنود، بوی مشهد، بوی گنبد، بوی خانه را حس میکند.