پیاده روی؛ پیوند دلتنگی کربلا تا اشتیاق ظهور

قدم‌هایی که جامانده‌اند، قدم‌هایی که امسال حسرتِ لمس خاک کربلا را می‌کشند. اینجا طریق الحسینی متفاوت است؛ طریقی که نه به حرم ارباب، که به میعادگاه منتقم شان ختم می‌شود.

 از میان کوچه‌های قم، جریانی از جنس اشک جاری است؛ جریانی از دل‌های بی‌قرار که جسمشان در میانه راه کربلا نیست، اما روحشان پیش از آن، از مرزهای خاک عراق عبور کرده است. اینجا، از حریم نورانی حضرت معصومه تا  مسجد جمکران، پیاده‌روی «جاماندگان» معنای دیگری می‌یابد. 

این پیاده‌روی، تکرار مسیر جغرافیا نیست؛ بلکه سفر بازگشت به خویشتن است. جاماندگان، کسانی نیستند که از عشق کم آورده باشند، بلکه آنان‌اند که عشقشان در سکوت گریه و در قدم‌های دلتنگ معنی شده است. آن‌ها که از ندای «هلا بالزوار» بازمانده‌اند، اکنون در مسیر پیاده روی جاماندگان، در پی جبران آن حفره بزرگ مملو از دلتنگی در قلب شان هستند.

هر قدم آن‌ها از حرم بانوی صبور تا سوی آستان منجی، گویی امضای یک دلتنگی است. آن‌ها می‌خواهند بگویند اگر پاهایمان به کربلا نرسید روحمان در میعادگاه انتظار، آنچه را که در راه عاشقی به دست آورده است به پیشکش می آورد ، اشک هایمان نتیجه این دلدادگی و دلتنگی اند .

 این پیاده‌روی، پیوندی است میان دلتنگی کربلا و اشتیاق ظهور؛ گویی می خواهند با هر گام، فاصله‌ی میان حسرت گذشته و امید آینده را با اشک کم کنند.

در این مسیر، جاماندگان دیگر کسانی نیستند که از قافله عقب مانده اند، آن‌ها قافله‌ی دلتنگی هستند؛ تنها و دلتنگ اما با قلبی که چنان از ولایت لبریز است که گویی تمام کربلا را در میان این مسیر کوتاه، با خود حمل می‌کنند .