حکمرانی از کلاس درس آغاز می‌شود

آینده کشورها، پیش از آنکه در اتاق‌های تصمیم‌گیری ساخته شود، در کلاس‌های درس، در الگوهای تربیتی، در نوع مواجهه با نسل نوجوان و در کیفیت رابطه مدرسه با جامعه رقم می‌خورد.

از همین منظر، دوره‌های آموزشی مرتبط با حکمرانی استانی را نباید صرفاً مجموعه‌ای از آموزش‌های اداری و مدیریتی دانست؛ بلکه این نشست‌ها، فرصتی برای بازتعریف جایگاه مدیران در منظومه «حکمرانی تربیتی» کشور است.

مدیر آموزش و پرورش، تنها مسئول اجرای فرآیندهای اداری نیست؛ هر تصمیم او، هر سیاست مدرسه‌محور و هر نوع مواجهه با مسائل دانش‌آموزان، بخشی از آینده فرهنگی و اجتماعی کشور را شکل می‌دهد.

اگر امروز از حکمرانی نوین سخن می‌گوییم، باید بپذیریم که نقطه آغاز آن، «تربیت انسانِ مسئول و کنشگر» است.

نسلی که بتواند در آینده، درک درستی از مشارکت اجتماعی، مسئولیت‌پذیری، قانون‌مداری، عدالت‌خواهی و نقش‌آفرینی در جامعه داشته باشد.

و این مهم، بدون بازطراحی نگاه ما به مدرسه و تشکل‌های تربیتی دانش‌آموزی ممکن نخواهد بود.

در سازمان دانش‌آموزی، تلاش ما بر آن است که دانش‌آموز، صرفاً دریافت‌کننده آموزش نباشد؛ بلکه به «عنصر فعال اجتماعی» تبدیل شود.

تشکیلات پیشتازان، مجلس دانش‌آموزی و خبرگزاری پانا، صرفاً برنامه‌های فوق‌برنامه نیستند؛ بلکه میدان‌های واقعی تمرین حکمرانی اجتماعی برای نوجوانان‌اند.

دانش‌آموز در این فضاها یاد می‌گیرد چگونه گفت‌وگو کند، مطالبه‌گر باشد، مسئولیت بپذیرد، روایت بسازد، مشارکت کند و در حل مسائل پیرامونی خود نقش‌آفرین باشد.

در واقع، آنچه امروز در قالب فعالیت‌های تربیتی و تشکیلاتی دنبال می‌شود، سرمایه‌گذاری بلندمدت برای تربیت مدیران، فعالان اجتماعی و تصمیم‌سازان آینده ایران است.

مدرسه، اگر به درستی فهم شود، کوچک‌ترین و در عین حال مهم‌ترین واحد حکمرانی کشور است.

سند تحول بنیادین آموزش و پرورش نیز دقیقاً بر همین نگاه تأکید دارد؛ نگاهی که هدف آن، عبور از آموزش صرف و حرکت به سوی «تربیت تمام‌ساحتی» است.

تربیتی که در آن، دانش‌آموز علاوه بر رشد علمی، به هویت دینی، مسئولیت اجتماعی، روحیه مشارکت، تفکر انتقادی، مهارت رسانه‌ای و قدرت تصمیم‌سازی مجهز می‌شود.

امروز، در شرایطی که جامعه با پیچیدگی‌های گسترده فرهنگی، رسانه‌ای و اجتماعی مواجه است، بیش از هر زمان دیگری نیازمند مدیرانی هستیم که حکمرانی را صرفاً در قالب بخشنامه و ساختار اداری نبینند؛ بلکه آن را فرآیندی زنده، انسانی و تربیتی بدانند.

مدیرانی که بتوانند روح عدالت، امید، آینده‌نگری و مشارکت را در متن تصمیم‌های روزمره جاری سازند.

بی‌تردید، آینده ایران اسلامی را نسلی خواهد ساخت که امروز در مدرسه‌ها در حال تربیت است؛و کیفیت این آینده، وابسته به آن است که ما «حکمرانی تربیتی» را تا چه اندازه جدی بگیریم.

حکمرانی‌ای که از کلاس درس آغاز می‌شود، در مدرسه رشد می‌کند و آینده یک ملت را می‌سازد.