انقلاب اسلامی، هدیه ای الهی

در دل شب سرد و تاریک و ظلمانی طاغوت، بنایی استوار قد برافراشته بود. بنایی که افرادی پست و رذیل تلاش داشتند پایه و اساسش را بلرزانند. افرادی نادان و بی عقل که نمی دانستند این پایه ها، نه ریشه در خاک که ریشه در تاریخ دارند و با زمان سخن می گویند . پایه هایی که بنا شده اند تا بمانند.

پایه هایی نه از جنس آجر و خشک و گل، بلکه از جنس ایمان به خدا و عشق به میهن. از جنس مهر و عطوفت، نوع دوستی و وطن پرستی. پایه هایی از جنس ابدیت. پایه هایی که دژی را استوار نگه می داشتند، دژی به نام ایران. دژی که بنا شده بود تا پناهی باشد برای مردمی عاشق و خداپرست، برای ایرانیان .

مردمی که خسته بودند از تیره و تاری شب، اما همتی داشتند به بلندای تاریخ و تمدن ایران. پس میان بستند و در آستانه عید باستانی مان غبار اشک و آه را از دل ربودند. خانه تکانی که به همه چیز و همه کس تکانی داد. تکانی که باعث شد به خود بیایند و ببینند دلیل لرزش های موقت دژ را و شناختند مزدورانی که دل خوش کرده بودند به وعده های بی اساس بیگانگانی چون آمریکا و انگلیس .

و این آغاز ماجرا بود. ماجرایی که چون نسیمی دلنواز و موثر وزیدن گرفت و با خود نشاط و آرامش را به همراه آورد. هدیه ای که از طرف خدای عزیز بود به پاس خون شهدایی که برای نگاهبانی از این دژ ریخته شد .

و این هدیه به دست انسانی بزرگ، عارفی عظیم و سیاستمداری آگاه به ایران رسید. به دست رهبری که مشت آلوده این مزدوران را که با حرص و طمع و ولع بسیار به دور گردن ایرانمان گذاشته بودند و قصد داشته اند آزارش دهند و او را از بین ببرند، از این حرم مقدس دور کرد .

حرمی که همواره برای سپاس از لطف بیکران خداوند در روز آزادی وطن‌مان زائران و خادمانش همه یک صدا فریاد الله اکبر را سر می دهند تا در یادشان بماند خداوند از هر قدرت ظاهری و پوچی قدرتمندتر است. همانگونه که ملتی را بدون سلاح جنگی و تنها با سلاح ایمان بر دشمنانشان چیره ساخت .

۲۲ بهمن سال، سالروز آن هدیه الهی است که به پاس مجاهدت مردم بپاخاسته پشت سر رهبری و مرجعیت دینی امام خمینی(ره) به آنها داده شد و مردم غیور ما با حضور پرشور خود در راهپیمایی ۲۲ بهمن، عظمت این روز بزرگ را جشن می گیرند و قدرشناسی می کنند.