درخشش نور امید در دل مظلومان عالم

در هوای لطیف و بارانی نیمه‌ شعبان، جمکران چون نگینی بر دل قم می‌درخشد؛ گویی زمین و آسمان در آغوش هم اشک شوق می‌ریزند. نسیم عطر یاس، آرام از میان جمعیت می‌گذرد، و صدها هزار دل عاشق، در انتظار لحظه‌ای‌اند که با نجواهایشان، نام صاحب زمان را بر زبان بیاورند. 

چراغ‌ها نه فقط بر فراز گنبد روشن‌اند، بلکه بر دل‌ها شعله‌ور شده‌اند؛ کودکان با لبخند، مادران با اشک، پدران با نگاه به افقِ ظهور، و پیرمردانی که سال‌هاست هر نیمه‌شعبان را در همین خاک مقدس نفس می‌کشند، همه در یک نغمه‌ بندگی شریک‌اند. 

جمکران لبریز از دعاست، از نیت‌های پاک، از دل‌های شکسته‌ای که تنها امیدشان همین وعده‌ی بزرگ است: طلوعِ منجی، بر افقِ انسانیت. آن‌گاه که صدای صلوات مردم در میان سوسوی شمع‌ها می‌پیچد، حس می‌کنی زمین سبک‌تر می‌شود؛ گویی لحظه‌ای تا حضور او فاصله ندارد. 

ای آقا، همه آمده‌ایم برای تو، تا بگوییم هنوز دلمان زنده است، هنوز با هر غروب و هر سحر، نامت را زمزمه می‌کنیم. 

جمکران فقط یک مکان نیست، بلکه رویای زمینیِ آسمان است؛ جایی که دل‌ها دوباره معنا پیدا می‌کنند، و امید جوان می‌ماند تا روزی که فجرِ ظهور بر افق جهان بتابد.