«نیان»؛ فرصتی برای شنیدن یک صدای مستقل
تهران (پانا) - در میان خبرهای حضور فیلم‌ها در جشنواره‌ها، معمولاً نام‌ها و فهرست عوامل بیش از هر چیز به چشم می‌آیند؛ اما پشت هر فیلم، مسیری وجود دارد که در چند سطر خبر خلاصه نمی‌شود. درباره «نیان»، ساخته حسین جمشیدی به تهیه‌کنندگی رضا خامه‌یار، تولید مستقل اثر یکی از نکاتی است که می‌تواند توجه را به این مسیر جلب کند؛ مسیری که شکل‌گیری آن به همراهی و پیگیری یک گروه وابسته است.
ساخت مستقل یک فیلم، به‌خودی‌خود تضمین‌کننده کیفیت آن نیست، اما تلاشی است که ارزش دیده‌شدن و بررسی دارد. به‌ویژه در سینمای کوتاه که فرصت بیشتری برای تجربه‌کردن، جست‌وجوی زبان شخصی و پرداختن به ایده‌هایی فراهم می‌شود که شاید در جریان متعارف تولید سینما کمتر مجال بروز پیدا کنند. از این منظر، حضور «نیان» در چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، فرصتی برای مواجهه مخاطبان با حاصل این تلاش است.
«نیان» با نویسندگی محمدجواد خواجه‌حسینی و حسین جمشیدی و بازی ونوس کانلی، روزبه رئوفی، آتنا بهاری و علی پورستوده، حاصل همکاری جمعی از هنرمندان در بخش‌های مختلف تولید است. اهمیت این همکاری را باید در خود فیلم جست‌وجو کرد؛ جایی که سهم هر بخش در کنار بخش‌های دیگر معنا می‌یابد و یک اثر مشترک شکل می‌گیرد.
جشنواره نیز زمانی برای چنین فیلمی اهمیت پیدا می‌کند که فراتر از رقابت و جایزه، امکان تماشا و گفت‌وگو فراهم کند. یک فیلم کوتاه برای ادامه حیات خود به مخاطبی نیاز دارد که آن را با دقت ببیند، درباره‌اش فکر کند و وارد گفت‌وگو با جهان آن شود. حضور «نیان» در این رویداد می‌تواند آغاز چنین مواجهه‌ای باشد.
پیش از تماشای فیلم، نسبت‌دادن صفت‌های بزرگ به آن زودهنگام است؛ اما می‌توان از رسیدن یک تولید مستقل به فرصت نمایش استقبال کرد. «نیان» اکنون مجال آن را دارد که از محدوده خبر و معرفی عبور کند و روی پرده، با مخاطب روبه‌رو شود؛ فرصتی که برای هر گروه فیلم‌سازی، بخش مهمی از معنای ساختن است.
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه