در گفتوگو با پانا مطرح شد
شیرین روستایی: روایتهای اربعینی در رادیو نمایش با صداقت صدا ماندگار میشوند
تهران (پانا) - بازیگر برنامههای زنده مناسبتی رادیو نمایش با بیان اینکه ایفای نقش در روایتهای اربعینی فراتر از خلق یک شخصیت است، گفت: در این آثار، بازیگر باید با صداقت و خلوص، واسطه انتقال حقیقت باشد؛ زیرا در رادیو، این صداست که جهان روایت را در ذهن مخاطب میسازد.
در آستانه اربعین حسینی، شیرین روستایی، بازیگر برنامههای زنده مناسبتی رادیو نمایش، در گفتوگو با پانا درباره تجربه حضور در روایتهای اربعینی گفت: «بازی در آثاری که به اربعین میپردازند برای من صرفاً اجرای یک نقش نیست، بلکه نوعی همراهی قلبی با یک جریان عظیم انسانی و معنوی است. در بسیاری از نقشها، بازیگر تلاش میکند شخصیتی را خلق کند، اما در روایتهای اربعینی احساس میکنم بیش از آنکه خالق شخصیت باشم، باید واسطه انتقال یک حقیقت باشم.»
وی افزود: «در رادیو تصویر وجود ندارد و همهچیز بر عهده صداست. به همین دلیل پیش از ضبط، خودم را در فضای روایت قرار میدهم؛ صدای قدمهای زائران، خستگی راه، اشک شوق دیدار و دلتنگیهای مسیر را در ذهنم مجسم میکنم. وقتی بازیگر این فضا را در درون خود باور کند، صدا بهطور طبیعی حامل آن احساس میشود. مخاطب بیش از هر چیز صداقت را میشنود و همانگونه که گفتهاند: «آن سخن کز دل برآید، لاجرم بر دل نشیند.»
روستایی بزرگترین چالش اجرای این روایتها را پرهیز از اغراق در احساسات دانست و اظهار کرد: «خاطرات واقعی مردم معمولاً ساده و بیتکلف هستند و همین سادگی، نقطه قوت آنهاست. اگر بازیگر بخواهد با فنون نمایشی بیش از اندازه به آنها رنگ و لعاب بدهد، ممکن است از حقیقت فاصله بگیرد. من همیشه ابتدا بهعنوان یک شنونده با آن خاطره ارتباط برقرار میکنم و سپس با همذاتپنداری آن را اجرا میکنم. در چنین روایتهایی، سکوتها، مکثها و حتی لرزشهای ظریف صدا، گاهی از هر گفتوگو یا تکگویی پرشور تأثیرگذارتر هستند و تعادل میان فن بازیگری و خلوص احساسات زمانی شکل میگیرد که فن بازیگری در خدمت حقیقت باشد، نه اینکه جای آن را بگیرد.»
این بازیگر درباره تأثیر این روایتها بر خود نیز گفت: «وقتی با یک روایت واقعی روبهرو میشوم، دیگر فقط با کلمات سر و کار ندارم؛ پشت هر جمله، زندگی یک انسان، اشکها، امیدها و تجربههای عمیق او قرار دارد. بارها هنگام ضبط یا اجرای زنده به بخشهایی از روایت رسیدهام که فاصله میان بازیگر و شخصیت از بین رفته است. گاهی بغض اجازه ادامه خواندن متن را نمیدهد؛ در ضبط، ناچار چند لحظه ضبط را متوقف میکنیم، اما در اجرای زنده باید با همان بغض و احساس، روایت را ادامه داد.»
وی با اشاره به ظرفیت رادیو در روایتگری گفت: «رادیو رسانهای است که بخش مهمی از روایت را به تخیل مخاطب میسپارد. وقتی تصویر آمادهای در برابر چشم مخاطب قرار نمیگیرد، او جاده، موکبها، چهره زائران، اشکها و لبخندها را بر اساس تجربهها، باورها و خاطرات خود در ذهن میسازد و صدا جرقهای است که این جهان ذهنی را روشن میکند. از همین رو، گاهی یک جمله کوتاه در رادیو تأثیری میگذارد که شاید در هیچ تصویر آمادهای دستیافتنی نباشد.»
روستایی در پایان خاطرنشان کرد: «همراهی با روایتهای اربعینی نگاه مرا به مفهوم سفر تغییر داده است. این روایتها به من آموختند که گاهی مهمترین سفرها در درون انسان اتفاق میافتند و اربعین نشان میدهد انسان میتواند در مسیر حرکت به سوی یک مقصد مقدس، خود واقعیاش را نیز پیدا کند. همچنین معنای عشق برایم گستردهتر شده است؛ عشقی که انسانها را فارغ از ملیت، زبان و فرهنگ در کنار یکدیگر قرار میدهد و نشان میدهد محبت، ایثار و دلدادگی همچنان میتواند میلیونها انسان را در یک مسیر مشترک به هم پیوند بزند.»
ارسال دیدگاه