علی رویین تن در گفتوگو با پانا:
مردم در بحرانها حقیقت خودشان را نشان میدهند
تهران (پانا) - علی روئینتن، کارگردان سینما با اشاره به تجربههای اجتماعی و هنری خود در سالهای اخیر، از نقش مردم در بحرانها، ضرورت حفظ امید و شکلگیری روایتهای تازه در سینمای ایران سخن گفت و تاکید کرد که همچنان برای ساختن فیلمهایی با دغدغههای انسانی تلاش میکند.
علی روئینتن، کارگردان و نویسنده سینما، در گفتوگو با پانا از چالشهای فیلمسازی در ایران و شرایط امروز سینما میگوید. او با اشاره به اتفاقات اخیر کشور نقش هنر و سینما را در همراهی با مردم پررنگ دانسته و معتقد است هنرمند باید در روزهای سخت در کنار جامعه بایستد.
روئینتن همچنین از دغدغههای خود برای آینده سینمای ایران، ایدههای تازهاش برای فیلمسازی و علاقه اش به روایت داستانهایی با محوریت هویت، فرهنگ و قهرمانان ایرانی میگوید.در مطلب ذیل متن کامل این مصاحبه را می خوانید.
شما در سالهای اخیر با وجود سختیهای مسیر فیلمسازی، همچنان فعالیت اجتماعی و هنری داشتید. در اتفاقات اخیر هم حضور پررنگی داشتید. نگاه شما به این شرایط چیست؟
من فکر میکنم مردم ایران بارها نشان دادهاند که قابل پیشبینی نیستند. اتفاقاتی میافتد که شاید هیچکس فکرش را نمیکند.
در روزهای سخت، خیلی وقتها مردم خودشان راه را پیدا میکنند. وقتی یک بحران پیش میآید، آدمها در کنار هم قرار میگیرند و یک حقیقت انسانی شکل میگیرد.
من همیشه گفتهام وقتی پای ایران وسط باشد، من هستم. من نه وابسته به جایی هستم و نه برای خوشایند کسی کار میکنم. اما این خاک برای من مهم است.
در تجربه اخیر جنگ و بحران، مردم را چگونه دیدید؟
ما در آن روزها اتفاقات پیچیدهای را دیدیم. مردم ترسیدند، نگران شدند، اما در عین حال یک همبستگی شکل گرفت.
وقتی آدم یک عزیزش را از دست میدهد، یک تسلیت ساده چقدر میتواند آرامشبخش باشد. ما این را در خانه سینما هم دیدیم.
یک مجموعهای شکل گرفت و خانوادههایی که آسیب دیده بودند را دیدیم. شرایط روحی آنها بسیار سخت بود. بعضیها حتی از شدت فشار روحی به نقطههای خطرناکی رسیده بودند.
اینها چیزهایی است که باید دیده شود، نه فقط خبرها.
نقش هنر و سینما در چنین شرایطی چیست؟
هنر باید کنار مردم باشد. ما باید به مردم یادآوری کنیم که تنها نیستند.
سینما فقط سرگرمی نیست. گاهی باید بتواند دردهای جامعه را روایت کند و کمک کند آدمها یکدیگر را بهتر بفهمند.
من معتقدم خیلی از اتفاقات امروز، سوژههای بزرگی برای آینده سینما هستند؛ اما نه با عجله.
هنوز زمان لازم است تا بعضی اتفاقها فهمیده شوند.
آیا برای این اتفاقات سوژه یا فیلمنامهای دارید؟
بله. من از اتفاقات اخیر ایدههایی گرفتم. حتی فیلمنامههایی نوشتهام. برای جنگ دوازده روزه، کاری با عنوان «۱۲ روز ناممکن» نوشتهام.
اما معتقدم فیلمی که درباره یک اتفاق ساخته میشود باید زمان بگذرد تا نگاه عمیقتری شکل بگیرد. بعضی روایتها را نمیشود همان لحظه ساخت، چون هنوز خودمان درگیر احساسات آن اتفاق هستیم.
با وجود همه سختیها، آینده فیلمسازی خودتان را چطور میبینید؟
من با امید زندهام. هنوز دوست دارم فیلم بسازم.
من تعداد زیادی فیلمنامه دارم؛ درباره موضوعات مختلف. از شخصیتهای ورزشی گرفته تا آدمهایی که برایم جذاباند.
خیلی دوست دارم درباره قهرمانهای ایرانی کار کنم؛ درباره آدمهایی مثل پهلوانها، ورزشکارها و کسانی که مفهوم فتوت را زندگی کردهاند.
من به آدمهایی علاقه دارم که فقط قهرمان ظاهری نیستند، بلکه درونشان چیزی برای گفتن دارند.
با توجه به همه تجربههایتان، فکر میکنید مهمترین دغدغه شما در سینما چیست؟
اینکه آدمها را ببینیم. من دنبال ساختن آدمهای غیرمتعارف هستم؛ آدمهایی که مسیر دارند، تغییر میکنند و به یک فهم تازه میرسند.
برای من مهم است که سینمایی داشته باشیم که ایرانی باشد؛ نه فقط از نظر ظاهر، بلکه از نظر اندیشه و نگاه.
هنر باید آدمها را به هم نزدیک کند. اگر بتوانیم این کار را انجام دهیم، یعنی کارمان را درست انجام دادهایم.
ارسال دیدگاه