ساقیا باده بده، شادی آن، کاین، غم از اوست!

 شریفیان، نوازنده مراسم چند روز پیش، همان استاد و  سرپرست گروه لیان بود که  از ۳ دهه فعالیت‌های اجرا و پژوهشی او لذت می برم. کسی که سراغ همایون شهنواز، کارگردان مستند دلیران تنگستان( که آخرین مصاحبه‌اش دو ماه پیش از فوتش با حقیر بود) را از او گرفتم. شریفیان کسی است که در جریان ساخت مستندی درباره کلنل علینقی وزیری، بازهم سراغ او رفتم، چون پژوهشگری است که قطب‌نمای دل دریایی‌اش، به سمت ساحل بوشهر است. 

و اما موسیقی او، موسیقی بندری است که  گاهی با نگاه استخفاف دیده می شود. 

گاهی هم برخی عزیزان می فرمایند در زمان شهادت همین حمله دو شب پیش دشمن، چه وقت موسیقی نی انبان است! 

صبح امروز با کودکم به بهشت زهرا (س) رفته بودم. گفت: چرا سر مزار فلانی نی‌ می زنند؟ اون که رفته بهشت باید شاد باشیم! 

باز یاد سکانس اول فیلم زمهریر افتادم. افسانه بایگانی که با کیک تولد و ساز تار بر سر مزار فرزند شهیدش، دست افشانی و نورافشانی کرده بود. شگفتا، فیلم که توقیف شد، همین سکانس ابتدایی هم در داستان فیلم با هجوم ماموران انتظامی برچیده شد! هنرمندان کودکند. کودکم راست می گفت. مولانای هنرمند هم در عین پاکی و کودکی راست می گفت: 

میا بی‌دف به گور من برادر

که در بزم خدا غمگین نشاید!

پیامبر هم توصیه بر حفظ روحیه کودکی کرده است. هشت سال دفاع مقدس هم پر از شب‌های شوخی و شادی است. باز هم بگویم؟! مومن غمش در دل است چهره‌اش گشاده است. فقط شمر ملعون است که اگرچه جانبازی سپاه مولا (ع) را در کارنامه دارد، اما عاقبتش، مردود است.

اللهمَّ العن اولَ ظالم ظلمَ حقَّ محمد و ال محمد و اخِرَ تابِع له علی ذالکَ.

و اما موسیقی جنوب ایران پهناور، حتی کشیدن تورماهی از دریا را هم جنوبی‌ها با موسیقی و تحرک انجام می دهند. عزیزان منتقد انگار به نانوایی که با موسیقی خاصی پای تنور، نان را ورز داده و وارد تنور می کند، ایراد وارد کنند که چه جای حرکات موزون است! 

حال آنکه چرخ آسمان و در کهکشان ذرات اتم هم بر مدار رقص و موسیقی است!

 محسن شریفیان، پژوهشگر هستند و دانسته کاری را قبول می کنند. درثانی  موسیقیدان مناسبت خوان در لحظه هستند.

کسی که در ۲۰ سال اخیر به رغم تنگ نظری‌ها، فهم غلط از خیام خوانی و مقام‌های موسیقی استان بوشهر که اتفاقا برخی یادگار استیلای سربازان مزدور هندی استعمار انگلستان هم هست- همچنان در صحنه وطن پویا هستند و مانند برخی ساحل وطن را به سمت ساحل بیگانه پارو نزده است.

دمام و دهلش همواره یادآور موسیقی متن نخست استاد مرحوم احمد پژمان در سریال جاویدان دلبران تنگستان است. همان سریالی که سرورم استاد روانشاد ر‌اعتمادی سردبیر مجله جوانان امروز، پاورقی دلیران تنگستانی را چاپ کرد و تلویزیون از آن وام گرفت. همان مرد جنوبی اهل شهر لار را می گویم.

و اما رقص، 

هنر دوم از هفت هنر ، رقص است. در آیین‌های سوگ جنوب، رقص یا به قول ارشادیان حرکات موزون، جزیی از تمامیت زندگی است. 

حتی در تلاوت و تحقیق قرآن به صورت « ترقیص» وارد و اجرا شده است.

ایران این مرز پرگهر، متشکل از فرهنگ‌های متنوع است و در جنوب سوگواری هم به رقص شبیه است و در شمال، ترکمن ها در شب قدر عروسی برگزار می کنند.

حواسمان باشد که نقد تحرکات سیاسی پس و پشت رفتارها، ما را به نفی شناسایی ایران و فرهنگ های متنوع آن نکشاند. دعوای پوچ سیاسی را به بستر گسست فرهنگی نکشانید که بد از بدتر است.

یادمان هست که در سال ۱۳۸۸ نماهنگ سرود ای ایران ایشان، باشرکت بسیاری از بازیگران مطرح سینمای ایران، در هنگامه سخنان نادرست احمدی نژاد، باعث وحدت ملی شد و عدو شد سبب خیر و من نخستین فیلم و کتابم، درباره شاعر ای ایران شد.

هیچگاه چهره طناز دوست ارجمند و استاد گرامی حمید جبلی را در آن کلیپ از یاد نمی برم. دوستی من با خانواده جبلی و درک محضر شریفیان از آنجا آغاز شد.

برخی از افراد، خود پرچم ایران هستند. جبلی قرار بود ۶ ماه کانادا باشد گفت: رفتم موزه دیدم شیرآبی که توی انباری خونه ما هست رو گذاشتن توی موزه دارن پز میدن! دو هفته نشد برگشتم وطنم. این را جبلی بازیگر ای ایران به من گفت.

 همین استاد ارجمند شریفیان آن زمانی که عزیزان مسوول حواسشان نبود تنگه هرمز ( اورمزد)  و خلیج فارس، چه پتانسیل سیاسی و منطقه‌ای شگرفی دارد، در اواخر دهه هشتاد، در امارات متحده عربی با دیدن نام جعلی خلیج فارس در یک نقشه نصب شده در یک مرکز خرید،  به این مسأله اعتراض کرد و ماجرا به کنفرانس مطبوعاتی کشید. 

پرچم بوشهری ها، از گذشته تاریخ تاکنون، همواره بالاست.