روایتی واقعی از یک «اصابت»؛ اپیزود امنیتی «نگاه» در «سرو، سپید، سرخ»

سیدمحمد حسینی، کارگردان یکی از اپیزودهای مجموعه «سرو، سپید، سرخ» در گفت‌وگو با پانا درباره جزئیات قسمت خود گفت: اپیزودی که من کار کردم با عنوان «نگاه» است و داستان آن درباره یک عکاس شکل می‌گیرد که پس از ثبت تصاویری از یک صحنه اصابت با ماجرایی پیچیده روبه‌رو می‌شود.

وی ادامه داد: در جریان این اتفاق، عکس مهمی از سوی این عکاس ثبت می‌شود و پس از بررسی تصاویر مشخص می‌شود که یکی از متهمان از صحنه فرار کرده است. نکته مهم اینجاست که در شات‌هایی که عکاس گرفته، نشانه‌هایی وجود دارد که مشخص می‌کند چه کسی به فرار متهم کمک کرده است. در ادامه، این عکاس با نیروهای امنیتی همراه می‌شود تا در شناسایی و پیدا کردن فرد موردنظر کمک کند.

حسینی با تأکید بر تفاوت این اپیزود با سایر قسمت‌ها افزود: به نظرم بسیاری از کارگردانان دیگر در این مجموعه بیشتر به فضاهای خانوادگی و اجتماعی پرداخته‌اند، اما اپیزودی که من ساختم کاملاً در فضای امنیتی تعریف می‌شود و همین موضوع آن را متمایز می‌کند.

وی گفت: تلاش کردم نشان دهم که فعالیت نیروهای امنیتی فقط به حضور در خیابان محدود نمی‌شود و آن‌ها با شرایط پیچیده و بعضاً غیرقابل تصوری مواجه هستند که شاید مردم کمتر از آن‌ها اطلاع داشته باشند. تا جایی که توانستم سعی کردم این وجوه و به‌ویژه مظلومیت این نیروها را در روایت خود به تصویر بکشم.

این کارگردان درباره منشأ شکل‌گیری این ایده توضیح داد: این داستان کاملاً بر اساس یک اتفاق واقعی شکل گرفته است. خودم در یکی از این صحنه‌های اصابت حضور داشتم و برای فیلمبرداری آنجا بودم و از همان تجربه، جرقه این قصه زده شد.

حسینی درباره علاقه‌مندی‌های خود در انتخاب سوژه نیز گفت: من به‌طور کلی به فضاهای معمایی و قضایی علاقه دارم. در کارهای قبلی‌ام هم از جمله فیلم کوتاه «آپات»، بیشتر در این حوزه‌ها فعالیت داشتم و حتی در پرونده‌های قضایی و جشنواره‌های مختلف حضور داشتم. همین علاقه باعث می‌شود در انتخاب سوژه‌ها به سمت فضاهایی بروم که در آن‌ها موضوعات قضایی، دادسرا و پیچیدگی‌های پرونده‌ها مطرح است.

وی در ادامه با اشاره به شرایط تولید در فضای بحرانی گفت: در این شرایط که برخی از همکاران به دلایل مختلف کار نمی‌کنند یا امکان فعالیت ندارند، به نظرم دقیقاً همان زمانی است که باید کار کرد. به اعتقاد من، عیار آدم‌ها در همین موقعیت‌ها مشخص می‌شود؛ اینکه در چه زمانی و در چه شرایطی پای کار می‌مانند.

این کارگردان تأکید کرد: کسانی که در این دوره کار می‌کنند در واقع در حال ثبت تاریخ هستند. در شرایطی که خطرات هم وجود دارد و ما با گروهی حدود ۲۰۰ نفره در پروژه کار می‌کردیم، این حضور و ادامه دادن کار، نیازمند جسارت است.

حسینی افزود: در نهایت هدف این است که بتوانیم حتی در قالب یک اثر ۴۰ یا ۵۰ دقیقه‌ای، تصویری ارائه دهیم که مخاطب را درگیر کند و برای دقایقی ذهن او را با یک روایت جدی همراه سازد.

وی درباره تجربه شخصی خود از ساخت این اثر گفت: این کار احساسی‌ترین تجربه کاری من بود. در شرایطی ساخته شد که کشور با موقعیت‌های خاصی روبه‌رو بود و همین موضوع باعث شد حس متفاوتی در حین کار داشته باشم.

حسینی در پایان اظهار کرد: اینکه در چنین شرایطی، در حال کار و خلق اثر باشی، حس خاصی به آدم می‌دهد؛ حسی از تعهد و حتی نوعی حس قهرمانانه که برای من تجربه‌ای متفاوت و ماندگار بود.