نگاهی به فیلم سینمایی «زنده شور»/ «زنده شور تاملی است بر زندگی و نه مرگ»

فیلم حکایت شب آخر زندگی پنج زندانی محکوم به اعدام است ، شبی هولناک با پنج قصه قابل تامل که هر کدام از این روایت ها چالش های جدی با خود به همراه دارد .

کاظم دانشی در آخرین ساخته خود نشان داده است که در تولید آثاری با بن مایه های جنائی، اجتماعی حالا به یک بلوغ رسیده است و در انتخاب مضمون آثارش از هوشمندی لازم برخوردار است .

زنده شور در اولین نگاه درامی ملتهب ، پرتنش ، داستان محور و جذاب است .

نقطه قوت اصلی فیلم، ساختار روایی چندلایه آن است که به داستان عمق روان‌شناختی می‌بخشد ،پنج روایت موازی هر یک از پنج محکوم، نمادی از علل اجتماعی جرم (فقر، ناموس، انتقام و...) هستند و تنوع قصه‌ها، فیلم را از یک روایت خطیِ صرف فراتر می برد که این ساختار غیرخطی، هم تنش دراماتیک ایجاد می‌کند و هم به کشف تدریجی انگیزه‌های شخصیت‌ها کمک می‌ کند.

فیلم هوشمندانه از قضاوت ساده‌انگارانه پرهیز می‌کند و با بیان علل کاربردی ، جرم را نه یک انتخاب محض، که نتیجه تراژیک شرایطی بزرگ‌تر تصویر می‌کند.

نکته مهم و قابل توجه دیگر در زنده شور را می توان به هماهنگی ساختاری با مضمون اثر اشاره کرد و فیلمساز با تسلط کامل می داند که روایت خود را چگونه پیش ببرد ، اثر  در یک لوکیشن اتفاق می افتد اما چیدمان قصه ها به اندازه ای درست هست که مخاطب نیاز به فضای بیشتری نکند و فیلم تعلیق و کشش خود را از دست ندهد .

نگاه انسان محور کاظم دانشی به اثر باعث شده است که هر کدام از این پنج زندانی حتی اگر مختصر به روایت برخی از آنها پرداخت شده باشد اما لایه های شخصیتی و انسانی آنها کمرنگ نشود و این پردازش انسانی کاراکترها را در تمامی ادمهای فیلم به خوبی می توان دریافت کرد.

شاید تنها نکته پیرامون محتوای اثر را بتوان در تعدد قصه ها و در نتیجه بالا بردن زمان فیلم جستجو کرد که با توجه به جذابیت روایت ها نمی توان به عنوان یک ضعف بزرگ در کلیت اثر به آن اشاره کرد.

فیلم به لحاظ فضاسازی بصری در خلق موقعیت نیز از قوت خوبی برخوردار است و دوربین دانشی توانسته است با جایگیری درست و نورپردازی مناسب بر التهابات درونی اثر بیافزاید .

برگ برنده زنده شور در کنار جذابیت های مضمونی را می توان در بازی بازیگران فیلم دانست که هر کدام به شکلی قدرتمند توانسته اند یک پکیج خوب از بازیگری ارائه دهند ،از امیر جعفری تا حامد بهداد و سارا بهرامی گرفته تا بهرام افشاری در نقش نماینده دادستان که با یک بازی کنترل شده و متفاوت به عنوان بهترین بازیگر فیلم می توان از آن نام برد.

زنده شور بیش از آنکه یک اثر درباره مرگ باشد، تأملی است بر زندگی در حاشیه، شرایط تولید جرم و امکان بخشش در جامعه‌ای آکنده از خشم که فیلمساز به خوبی  از پس انتقال مفاهیم فیلم برآمده است.