تئاتر از دانشگاه تا فجر؛ مسیر حرفه‌ای از نگاه یک کارگردان

مسیر ورود به تئاتر برای بسیاری از هنرمندان، ترکیبی از علاقه، تجربه و انتخاب‌های سرنوشت‌ساز است. علی پیمان‌دوست از جمله هنرمندانی است که این مسیر را از شهر مشهد آغاز کرده و با تکیه بر تحصیل دانشگاهی و تجربه عملی، به جایگاهی حرفه‌ای در تئاتر رسیده است. او در این گفت‌وگو، نگاه خود به آموزش رسمی، مهاجرت هنری و نسبت تئاتر با زیست اجتماعی امروز را روایت می‌کند.

آغاز یک مسیر حرفه‌ای 

پیمان‌دوست با اشاره به علاقه دیرینه‌اش به بازیگری  به پانا می‌گوید فعالیت حرفه‌ای خود را از سن هجده‌سالگی آغاز کرده و پس از مدتی، این علاقه برایش به یک تصمیم جدی تبدیل شده است. به باور او، برای رسیدن به سطحی حرفه‌ای‌تر در تئاتر، مهاجرت به تهران یک ضرورت بوده؛ تصمیمی که همزمان با دوران سربازی و تلاش برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد همراه شد و در نهایت به کسب رتبه سوم کنکور انجامید.

 

دانشگاه؛ بستر شکل‌گیری نگاه مشترک

این کارگردان تئاتر معتقد است اگر هنرمندان از شهرهای دیگر به تهران مهاجرت می‌کنند، دانشگاه می‌تواند بهترین بستر برای رشد آن‌ها باشد. به گفته او، فضای دانشگاه امکان آشنایی با افرادی را فراهم می‌کند که از نظر دغدغه و هدف به یکدیگر نزدیک‌اند و همین نزدیکی، زمینه شکل‌گیری گروه‌های هنری و یک جامعه فکری مشترک را مهیا می‌کند.

 

تئاتر فقط دانشگاه نیست؛ هدف باید روشن باشد

پیمان‌دوست در عین حال تأکید می‌کند که دانشگاه تنها مسیر ورود به تئاتر نیست و کلاس‌های بازیگری نیز می‌توانند راهی مؤثر باشند. با این حال، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، مشخص‌بودن هدف است؛ اینکه فرد بداند برای گذران وقت وارد این مسیر می‌شود یا به دنبال حرفه‌ای‌شدن است. از نگاه او، روشن‌بودن مسیر، تصمیم‌گیری را ساده‌تر و تلاش را هدفمندتر می‌کند.

 

از تجربه شخصی تا یک توصیه صادقانه

وی با اشاره به تجربه تحصیل آکادمیک خود می‌گوید شاید به‌دلیل همین تجربه مثبت است که دانشگاه را پیشنهاد می‌دهد، اما در نهایت معتقد است هر موفقیتی در هنر با تلاش مستمر به دست می‌آید. پیمان‌دوست تصریح می‌کند هنوز به بخش بزرگی از آرزوهای هنری‌اش نرسیده، اما وقتی مسیر طی‌شده را با گذشته خود مقایسه می‌کند، نشانه‌های پیشرفت را می‌بیند و همین او را به ادامه راه امیدوار نگه می‌دارد.

 

روایت آرش‌های امروز روی صحنه فجر

این کارگردان در بخش دیگری از گفت‌وگو به تازه‌ترین اثر خود اشاره می‌کند؛ نمایشی که داستان دو نیروی پدافند هوایی ارتش ایران در جنگ دوازده‌روزه با اسرائیل را با اسطوره آرش کمانگیر و بخش‌هایی از شعر سیاوش کسرایی تلفیق کرده است. در این نمایش، بدن، روایت و اسطوره به هم گره می‌خورند تا قهرمانی انسان معاصر را به تصویر بکشند؛ قهرمانی که آگاهانه جان خود را در راه دفاع می‌گذارد.

 

جشنواره تئاتر فجر با ویترین همچنان پابرجا

پیمان‌دوست با اشاره به حضور خود در جشنواره تئاتر فجر امسال، این رویداد را با وجود همه محدودیت‌های اجتماعی، کاهش تبلیغات میدانی و شرایط خاص، همچنان مهم‌ترین ویترین تئاتر کشور می‌داند. او از تلاش هنرمندان، خبرنگاران و تمام کسانی که در این فضا برای زنده نگه‌داشتن جریان تئاتر تلاش می‌کنند، قدردانی می‌کند و معتقد است فجر، با همه فراز و فرودها، هنوز جایگاه تعیین‌کننده‌ای در تئاتر ایران دارد.

از نگاه علی پیمان‌دوست، تئاتر بیش از آنکه یک انتخاب مقطعی باشد، مسیری است که نیاز به آگاهی، هدف‌گذاری و تلاش مداوم دارد. چه از دانشگاه آغاز شود و چه از کلاس‌های آزاد، آنچه این مسیر را معنا می‌بخشد، روشن‌بودن مقصد و پایبندی به تلاش است؛ مسیری که از تجربه شخصی عبور می‌کند و در نهایت به روایت انسان و قهرمان معاصر روی صحنه می‌رسد.