روزی که باران برای یک «گمنام» گریست

امروز، هوای حیاط مدرسه رنگ و روی دیگری داشت. برخلاف روزهای عادی که صدای همهمه دانش‌آموزان فضای مدرسه را پر می‌کرد، امروز سکوتی پرمعنا و سرشار از حزن و افتخار بر فضا حکمفرما بود. آسمان هم انگار با دل‌های دلتنگ دانش‌آموزان هم‌نوا شده بود؛ هوا بارانی بود و قطرات زلال باران، غبار را از در و دیوار مدرسه و دل‌های حاضران می‌شست.

در میان این هوای دل‌انگیز و بارانی، پیکر مطهر یک شهید گمنام وارد مدرسه شد. مسافری که سال‌ها پیش در خاک جبهه‌ها غریبانه به معراج رفته بود، امروز آمده بود تا به نسل جوان یادآوری کند که معنای واقعی «قهرمان» چیست. روی تابوت این شهید، نه نامی حک شده بود و نه نشانی از پلاک و پادگان به چشم می‌خورد؛ اما مگر عشق و بزرگی به نام و نشان نیاز دارد؟ او بی‌نام‌ونشان آمد تا بلندترین مقام بندگی را به تصویر بکشد.

دانش‌آموزان و معلمان، در حالی که چترها را بسته بودند و اجازه می‌دادند باران بر سر و صورتشان ببارد، به استقبال این مهمان عزیز رفتند. فضای مدرسه سرشار از بغض‌های فروخورده و اشک‌هایی بود که با قطرات باران درهم آمیخته بود. خیلی‌ها دل‌نوشته‌های خود را زمزمه می‌کردند و با شهیدی که هم‌سن‌وسال خودشان یا کمی بزرگ‌تر بود، عهد بستند که راه روشن او را ادامه دهند.

حضور این شهید گمنام در روز بارانی مدرسه، فراتر از یک آیین رسمی بود؛ کلاس درسی بود برای تمام کسانی که در روزمرگی‌های دنیا گم شده‌اند. امروز مدرسه ما نه تنها میزبان یک شهید، بلکه میزبان یادآور ارزش‌هایی شد که هرگز کهنه نمی‌شوند. در پایان این مراسم، در میان دود عود و اسپند و نوای صلوات، پیکر مطهر شهید بدرقه شد، اما ردپای حضور او و عطر باران‌خورده‌اش تا همیشه در گوشه‌گوشه حیاط مدرسه ماندگار خواهد ماند.