بوی دلتنگی دانش‌آموزان شجره طیبه در ۱۳ آبان

امروز، وقتی به روز دانش‌آموز فکر می‌کنم، بیشتر از همیشه دلم می‌خواهد چند لحظه سکوت کنم و به نیمکت‌هایی فکر کنم که صاحبانشان دیگر به مدرسه برنمی‌گردند؛ به دست‌هایی که روزی مداد به دست می‌گرفتند، به دفترهایی که پر از مشق‌های ناتمام ماندند و به آرزوهایی که هنوز فرصت نکرده بودند به حقیقت تبدیل شوند.

سیزدهم آبان امسال برای من فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ امسال این روز، بوی دلتنگی هم می‌دهد. دلتنگی برای دانش‌آموزانی که در مدرسه شجره طیبه میناب، با لباس مدرسه و آرزوهای کوچک و بزرگشان، برای آموختن آمده بودند؛ اما دیگر هیچ زنگی برای بازگشتشان به کلاس به صدا درنمی‌آید.

یادشان برای همیشه در قلب دانش‌آموزان این سرزمین زنده خواهد ماند. گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر امروز یکی از آن دانش‌آموزان کنار ما بود، چه می‌نوشت؟ از آینده‌اش می‌گفت؟ از آرزوی پزشک شدنش؟ از رؤیای معلم شدنش؟ یا از روزی که قرار بود با کارنامه‌ای پر از نمره‌های خوب، شادی را به خانه ببرد؟ نمی‌دانم؛ اما می‌دانم هیچ کودکی نباید آرزوهایش را ناتمام بگذارد و هیچ مادری نباید چشم‌انتظار بازگشت فرزندش از مدرسه بماند.

من امروز در کلاسی می‌نشینم که صدای معلم در آن می‌پیچد، دفترم را باز می‌کنم و برای آینده‌ام می‌نویسم؛ اما در گوشه‌ای از قلبم، جای خالی هم‌سن‌وسالانی را احساس می‌کنم که می‌توانستند امروز کنار ما باشند. شاید بزرگ‌ترین مسئولیت ما، این باشد که نگذاریم نام و آرزوهایشان در میان روزمرگی‌ها فراموش شود.

سهم خودم را از این روز ادا می‌کنم؛ نه با ادعاهای بزرگ، بلکه با آموختن، اندیشیدن، تلاش کردن و ساختن آینده‌ای که در آن هیچ کودکی از حق درس خواندن، رؤیا داشتن و زندگی کردن محروم نباشد. من باور دارم بهترین ادای احترام به آرزوهای ناتمام آن‌ها ساختن فردایی است که در آن هیچ نیمکتی به خاطر جنگ خالی نماند.

به احترام تمام دانش‌آموزانی که فرصت بزرگ شدن پیدا نکردند؛ به احترام معلمانی که چراغ دانایی را روشن نگه داشتند و به احترام خانواده‌هایی که داغی بزرگ را در سکوت به دوش می‌کشند؛ امروز زنگ مدرسه برای ما به صدا درمی‌آید؛ اما در قلبمان، نام آن‌هایی را تکرار می‌کنیم که باید کنار ما می‌بودند.

روز دانش‌آموز مبارک؛ به امید روزی که سهم تمام کودکان جهان از مدرسه، فقط یادگیری، دوستی و ساختن رؤیاهایشان باشد. به یاد آنان که رؤیاهایشان ناتمام ماند و به امید فردایی که شایسته تمام کودکان این سرزمین باشد.