ایستادگی سربازان ضامن امنیت و آرامش ایران است

همه از «افتخار» و «رزم» و «قهرمانی» می‌گویند؛ اما کسی از آن خستگی زیر پوست، از آن سکوت‌های طولانی شب‌های نگهبانی، یا از آن لحظه‌ای که چشمانت برای دیدن چهره یک آشنا بی‌تابی می‌کند، حرف نمی‌زند. من از زبان یک سرباز برایتان می‌گویم؛ از زبان کسی که یاد گرفته است چطور با «نظم»، بی‌نظمی دلتنگی را مهار کند.

سربازی یعنی همین که یاد بگیری بزرگ‌ترین نبردها، نبرد با خودت است. نبرد با تنبلی، نبرد با ترس و نبرد با آن لحظه‌ای که می‌خواهی بگویی: «دیگر نمی‌توانم»، اما یاد می‌گیری که بگویی: «باید ادامه دهم.» ما اینجا یاد می‌گیریم که «من» معنایی ندارد؛ اینجا فقط «ما» هستیم. یک واحد، یک گروه، یک رزم؛ جایی که اگر یکی از ما تلوتلو بخورد، دستان بقیه هم‌رزم‌ها باید مثل ستون‌های آهنین، او را نگه دارند.

سخت است، بله. سخت است که در اوج جوانی، وقتی دیگران در خیابان‌ها می‌چرخند، تو باید در میانه کویر یا در تاریکی جنگل، چشم به افق بدوزی. اما در همین سختی، یک معنای عمیق پیدا می‌شود؛ معنای امنیت. وقتی می‌دانیم که در پشت سر ما، آرامش یک شهر، خنده یک کودک و خواب آرام یک خانواده در جریان است، آن خستگی زیر چشم‌ها تبدیل به یک «سپر» می‌شود.

ما سربازها شاید قهرمان قصه‌ها نباشیم که نامشان را در کتاب‌ها می‌نویسند، اما ما همان مهره‌های پنهانی هستیم که چرخ‌دنده‌های این وطن را می‌چرخانند. ما همان‌هایی هستیم که یاد گرفته‌ایم با «سخت‌ترین‌ها» صبور باشیم. سربازی یعنی یاد گرفتن اینکه چطور در میان خاک و گرد و غبار، چشم‌هایمان را به سمت افق روشن نگه داریم.

امروز، روز آن‌هایی است که در هر لحظه آماده گذشتن از خودشان هستند؛ روز کسانی که یاد گرفته‌اند «ایثار» فقط یک کلمه کتابی نیست، بلکه یعنی ایستادن در جایی که باید بایستی، حتی اگر تمام دنیا بخواهد تو را از پای درآورد.