در سوگ شهادت مقتدای امت

دلم در سوگ‌تان آقا گرفته 

غمی بی‌انتها جان را گرفته

میان کج خیالان توهم

دل مردان بی‌مولا گرفته

آقا جان دلم گرفته زین هوای مه‌آلود! دلم گرفته از این ماتم کده!  اوج یعنی شهادتت... مبارکت باشد آقا جانم. به آرزویت رسیدی! 

چه مقتدرانه و با صلابت لرزه بر اندام دشمن نشاندی که اینچنین از ترس جانشان، این تروریست‌های جنایتکار مسیر شهادت را برای شما هموار کردند.

فدایتان شوم! چه مردانه تا آخرین لحظه با اقتدار زیر بار ظلم و زور نرفتید و نامتان در تاریخ جاودان ماند. ای مرد میدان‌های سخت!

ای مرد آزمون‌های پیاپی!

چگونه باور کنم رفتنت را!

ای نماد دین و استقامت! 

ای اسوه صبر و پایداری و ای جوینده حق!

مسیرت را با گام‌هایی استوار ادامه خواهیم داد.

ما سوگوار شما هستیم و این ملت در فقدان شما بر سر می‌کوبد و با چشمانی اشک‌بار باز هم به شما لبیک می‌گوید. 

امروز بیش از همیشه عزممان را جزم می‌کنیم و با اراده‌ای راسخ منتقم خون شما  هستیم... 

انتقام خون دوستان شهیدمان که در کلاس‌های درس پرپر شدند را از جنایتکاران خودکامه آمریکایی و صهیونیستی خواهیم گرفت.

امروز منفورترین رژیم جهان بداند که دانش‌آموز ایرانی بیدار است و منتظر این جرقه بود تا دودمانتان را به آتش بکشد.

آقا جان! ما از مکتب عاشورا درس فرا گرفته‌ایم و یقین داریم که حق و حقیقت دامن ستمگران را خواهد گرفت. آقا جان! در جمع فرشتگان بهشتی نشستی و با جمع فرشتگان بهشتی پر کشیدی!

امروز شور قیام همه جا را فراگرفته. گرگ‌های رذل بدانند که تاوان سختی گردن آن‌ها را خواهد گرفت.

اینک زمان فتح خیبر فرا رسیده و ان شاءالله زیر پرچم مهدی فاطمه(عج) نابودی قوم یهود و آمریکای جنایتکار را جشن خواهیم گرفت.

آقاجان! چقدر این کلامت را دوست دارم و به جانم می‌نشیند: «"ان معی ربی همانا" خدا با ماست.»

آقا جان! آرزوی دیدارت بر دلم ماند. کلاس ششم که بودم از خبرگزاری پانا خبر دادند به حضور شما مشرف خواهم شد اما سنم کم بود و این دیدار معلق ماند و همچنان در حسرت دیدارت چشمانم می‌بارد...

چگونه باور کنم نبودت را!

سخنت را به‌یاد دارم که فرمودید: «فتح قله نزدیک است! ما پیروز می‌شویم. نه سازش می‌کنیم و نه تسلیم می‌شویم. ما تا آخرین قطره خون پای ایران و آرمان‌های انقلاب هستیم.»

به امید ظهور حضرت ولیعصر(عج) و پیروزی بر حق  سربازان ولایت...