قلمم روایت‌گر پیروزی انقلاب اسلامی

من یک دانش‌آموز خبرنگار پانا هستم،

متولد سال‌هایی هستم که انقلاب را ندیده ام، اما روایتش را در صداها، قاب عکس‌ها، خاطره‌ها و پلاک‌های خاکی و خونی شهیدان شنیده‌ام.

من از نسل امروز هستم، نسلی که با سوال‌ها بزرگ شده، با سرعت، با تغییر و با دنیایی متفاوت. ما شاید آن روزها نبوده‌ایم، اما امروز در میدان هستیم و باور دارم که آینده با آگاهی ساخته می‌شود، با مسئولیت و امید.

من به عنوان یک دانش‌آموز خبرنگار، یادگرفته‌ام و باور دارم که شنیدن، دیدن و نوشتن یک وظیفه نیست؛ یک تعهد است، تعهد به مردم، به تاریخ و به فردا.

۲۲ بهمن برای سه نسل دیروز، امروز و فردا یک روز تعطیل نیست، بلکه یک یادآوری به شمار می آید. یادآور اینکه یک روز مردم این سرزمین با دل‌هایی پر از امید تصمیم گرفتند که سرنوشت این سرزمین را خودشان روایت کنند.

روز ۲۲ بهمن معنای متفاوتی دارد، یعنی ما جوانان و نوجوانان هم سهمی در آینده داریم، یعنی هنوز می‌شود امیدوار بود،  می‌شود ساخت، می‌شود بهتر شد.

منِ دانش‌آموز شاید آن روزها را ندیده باشم اما قصه دلاوری‌های آن‌ها را در کتاب‌ها، در خاطرات پدربزرگم، در همین هوایی که نفس می‌کشم شنیده‌ام.

شهیدان این سرای امید به ما یاد می‌دهند که حتی دل‌های کوچک هم می‌توانند آینده‌های بزرگ بسازند، اگر با هم و برای هم بتپند.

وقتی صحبت از وطنم، ایران می‌شود، حس غرور و اقتدار در جان من زنده می‌شود. این حس شبیه ایستادن زیر پرچمی است که قصه‌های زیادی را شنیده، حوادث زیادی را پشت سر گذاشته ولی اقتدار و عزمت آن پابرجاست.

امروز فرصتی است تا بگوییم ما نسل امروز، نه بی تفاوت هستیم و نه جدای از گذشته؛ ما ادامه دهنده راه هستیم با نگاهی نو و امیدی تازه در این سرای امید ایستاده‌ایم.