زنگ ورزش، قربانی کلیشه‌های آموزشی
ملارد(پانا)- وقتی سلامت دانش‌آموزان در سایه نمراتِ تشریفاتی گم می‌شود، زنگ ورزش قربانی کلیشه‌های آموزشی می‌شود.
در نظام آموزشی ما، وقتی صحبت از مهم بودن می‌شود، ذهن‌ها ناخودآگاه به سمت دروسی می‌رود که با فرمول‌ها، اعداد و حفظیات عجین شده‌اند. اما در این میان، درسی که مستقیماً با جان و سلامت دانش‌آموزان همان آینده‌سازان این مرز و بوم سر و کار دارد، یعنی «تربیت‌بدنی»، همچنان در حاشیه است.
واقعیت تلخ این است که درس تربیت‌بدنی با وجود جایگاه بنیادین در تغییر سبک زندگی، پیشگیری از بیماری‌های غیرواگیر و افزایش نشاط روحی، در مدارس ما به شکلی ناعادلانه مظلوم واقع شده است. این مظلومیت نه فقط در کمبود امکانات ورزشی، که در نگاهِ ما ریشه دارد.
برای بسیاری از خانواده‌ها، دانش‌آموزان و حتی بخش قابل‌توجهی از جامعه تحصیل‌کرده، زنگ ورزش در حکم یک زنگ تفریحِ رسمی است. نگاهی که انتظار دارد دانش‌آموز بدونِ قید و شرط، نمره بیست را در کارنامه داشته باشد، بی آنکه بداند این درس هم مانند سایر علوم، سرفصل‌های تخصصی، اهداف تربیتی و آزمون‌های عملی دقیق خود را دارد. گویی ورزش کردن در مدرسه، تنها رفع تکلیف است و نه آموزشِ مهارت‌های حیاتی زندگی.
وقتی درس تربیت‌بدنی در کفه ترازوی خانواده‌ها با دروس نظری سنجیده می‌شود، همیشه بازنده است. اما آیا تا به حال اندیشیده‌ایم که فرسودگی، کم‌تحرکی و بسیاری از آسیب‌های جسمی و روانی که گریبان‌گیر نسل‌های بعد می‌شود، نتیجه همین بی‌توجهی‌هاست؟
تربیت‌بدنی، آموزشِ زندگی است؛ آموزشِ نظم، کار گروهی، کنترل هیجان و ساختنِ تن و روانی سالم. انتظارِ نمره بیست بدون درکِ فلسفه این درس، تنها پاک کردن صورت‌مسئله است.
امید است در سال‌های پیش رو، نگاهِ مسئولین، والدین و جامعه نسبت به این درس راهبردی تغییر کند. امیدوارم روزی برسد که اهمیتِ زنگ ورزش، تنها در شعار نباشد و شاهد سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی برای تجهیز مدارس و ارج نهادن به جایگاه مربیان تربیت‌بدنی باشیم. چرا که دانش‌آموزِ سالم، محورِ اصلیِ پیشرفتِ کشور است و این مهم محقق نمی‌شود، مگر آنکه ورزش را نه به عنوان زنگ تفریح، بلکه به عنوان یکی از ستون‌های اصلی آموزش بپذیریم.
ارسال دیدگاه