روانشناس کودک تاکید کرد:
اضطراب جدایی کودکان در آغاز مدرسه، طبیعی اما قابل مدیریت
شهریار(پانا)- روانشناس کودک، اضطراب جدایی در آغاز سال تحصیلی را واکنشی طبیعی به موقعیت جدید دانست و تأکید کرد که این رفتارها نشانهی لوس بودن یا وابستگی بیش از حد کودک نیست.
رحیمه ملکان، با اشاره به اضطراب جدایی در کودکان، گفت: «با نزدیک شدن به اول مهر، ممکن است برخی کودکان از جدا شدن از والدین و ورود به مدرسه نگران شوند. این نگرانی میتواند به شکلهای مختلفی مانند گریه، بهانه، وابستگی شدید به والدین، امتناع از رفتن به مدرسه یا پرسیدن مکرر «کی میای دنبالم؟» بروز کند. نکتهی مهم این است که این رفتارها را بهعنوان لوس بودن یا وابستگی بیش از حد کودک تفسیر نکنیم. کودک در حال تجربهی یک موقعیت جدید است و هنوز مطمئن نیست که میتواند بدون حضور والدین احساس امنیت کند. بنابراین، اولین گام این است که این اضطراب را بپذیریم و به کودک نشان دهیم که احساساتش را درک میکنیم.»
وی در ادامه بر اهمیت گفتوگو با کودک درباره مدرسه تأکید کرد و افزود: «بهتر است از همین روزها دربارهی مدرسه با کودک صحبت کنیم و اجازه دهیم احساساتش را بیان کند. اگر کودک گفت «میترسم»، به جای جملهی «چیزی نیست، نترس» که احساسات او را نادیده میگیرد، بهتر است بگوییم: «میفهمم که جدا شدن از من برات سخته، ولی قراره کمکم به مدرسه عادت کنی.» این نوع پاسخدهی، هم احساسات کودک را معتبر میداند و هم به او امید میدهد که میتواند با موقعیت جدید سازگار شود. همچنین، والدین میتوانند با بیان خاطرات مثبت خود از مدرسه، فضایی گرم و امیدوارکننده برای کودک ایجاد کنند.»
ملکان با اشاره به اهمیت آشنایی کودک با محیط جدید، خاطرنشان کرد: «تا جایی که امکان دارد، با دیدن مدرسه، آشنایی با معلم و تمرین برنامهی صبحگاهی، محیط جدید را برای کودک قابلپیشبینیتر کنیم. این کار به کاهش نگرانی کودک کمک میکند و او را برای ورود به فضای آموزشی آمادهتر میسازد. برای مثال، والدین میتوانند چند روز قبل از شروع مدرسه، مسیر خانه تا مدرسه را با کودک طی کنند، دربارهی معلم و کلاس صحبت کنند و حتی برنامهی صبحگاهی را تمرین کنند تا کودک بداند چه انتظاری داشته باشد. این پیشبینیپذیری، احساس امنیت را در کودک تقویت میکند.»
وی در بخش دیگری از صحبتهای خود، به نحوهی خداحافظی در روز اول مدرسه اشاره کرد و گفت: «طولانی کردن خداحافظی یا رفتن پنهانی، ممکن است نگرانی کودک را بیشتر کند. والدین باید به کودک اطمینان دهند که بازمیگردند و این وعده را حتماً عملی کنند تا اعتماد کودک به آنها و به محیط جدید تقویت شود. همچنین، خداحافظیهای کوتاه و مثبت، به کودک یاد میدهد که جدایی موقتی است و او میتواند در مدرسه احساس امنیت کند.»
ملکان در پایان با تأکید بر هدف نهایی آمادهسازی کودک، تصریح کرد: «هدف ما این نیست که کودک اصلاً اضطراب نداشته باشد، هدف این است که یاد بگیرد با وجود نگرانی، میتواند وارد محیط جدید شود و بهتدریج احساس امنیت کند. اگر اضطراب کودک شدید و مداوم بود، باعث امتناع از مدرسه رفتن شد یا در زندگی روزمرهاش اختلال ایجاد کرد، بهتر است از روانشناس کودک کمک بگیریم. کودک برای مستقل شدن به امنیت نیاز دارد، امنیتی که از رابطهای گرم، قابلاعتماد و پیشبینیپذیر با والدینش به دست میآید. والدین باید بدانند که همراهی، صبر و محبت، بهترین ابزار برای عبور از این مرحله حساس است.»
ارسال دیدگاه