قاب بی صدای عدالت؛ روایت کسانی که پشت لنز می مانند

یک، دو، سه، ثبت شد!

صفحه‌های مجازی از فرا رسیدن روز جهانی عکاسی خبر می‌دادند؛ از همان افرادی که از همه موضوعات و همه‌چیز عکس می‌گرفتند، اما کمتر کسی از آنان عکس می‌گرفت.

آن‌ها بخشی از صدای عدالت بودند؛ زیرا که با عکس گرفتن، حقایق را آشکار می‌کردند.

از چهره‌ی خندان یک کودک در کوچه‌های شهر تا سکوت عمیق طبیعت، لحظه به لحظه را ثبت می‌کنند. نه‌تنها در لنز دوربین، بلکه حتی در ذهن عکاس‌ها، راویان خاموش این روزگارند.

بدون کلام، حرف می‌زنند. بدون فریاد، فریاد می‌زنند. یک قابشان گاهی از هزاران کلمه بیشتر می‌ارزد.

و هر عکس، داستانی را روایت می‌کند که در هیچ کتابی و هیچ کتابخانه‌ای روایت نشده است؛ داستان‌هایی که نه با کلمه، که با نور، و نه با قلم، که با زاویه‌ی لنز نوشته می‌شوند.

شاید هیچ‌وقت اسمشان را ندانیم، شاید هیچ‌کس از آن‌ها عکس نگیرد، شاید در شلوغی این روزها کسی یادشان نکند؛ اما هر قابی که ثبت می‌کنند، امضای بی‌صدایشان بر دل تاریخ است.

و چه زیباست که در جهانی پرسر‌وصدا، کسانی هنوز با سکوت حرف می‌زنند، با نور نقاشی می‌کنند و با عکس، خاطرات را ثبت می‌کنند.

۲۸ مرداد، روز جهانی عکاسی مبارک