روایت قلم‌های بیدار

امروز قلم به دست گرفته‌ام و می‌خواهم بنویسم.

بنویسم از کسانی که در حوادث و اتفاقات، روایتگر حقیقت هستند.

همان‌ها که گاه مورد بی‌مهری جامعه قرار می‌گیرند، اما خم به ابرو نیاورده و راه پرپیچ‌وخم روشنگری را با تمام وجود ادامه می‌دهند. آری، می‌خواهم از خبرنگار بگویم.

راستی اگر خبرنگار نبود، تمام آنچه اتفاق می‌افتاد همان‌گونه که بود به دست ما می‌رسید؟

ما هرآنچه پیش آمده بود را به درستی می‌دیدیم و می‌شنیدیم؟

جواب این سؤال کاملاً روشن است؛ نه!

خبرنگاران چون دیده‌بانانی تیزبین در دل حوادث حضور دارند و حقیقت را همان‌گونه که هست، نمایان می‌کنند. حقیقتی که گاه در سایه‌  نیرنگ و شایعه پنهان می‌شود، اما این خبرنگار است که ابتدا وظیفه‌  انسانی و سپس وظیفه‌  شغلی خود می‌داند که حقیقت را مانند خورشیدی که در پس ابرها نهان شده، به عرصه‌  ظهور برساند.

خبرنگار گاه ممکن است در جاده‌  روایتگری، جان خود را به خطر بیندازد، اما همان سوگند  که بر لب و در دل دارد، چراغی می‌شود برای نهراسیدن و محکم ایستادن در این راه دشوار.

خبرنگاری فقط در اینکه قلم و دوربین به دست بگیری خلاصه نمی شود؛ خبرنگاری یعنی چشم بودن برای دیدن هر آنچه که اتفاق می‌افتد، گوش بودن برای آن‌هایی که صدایشان شنیده نمی‌شود و زبان بودن برای حقیقتی که گاهی در هیاهوی دنیا گم می‌شود.

خبرنگار، روایتگر لحظه‌هایی است که شاید هیچ‌گاه تکرار نشوند؛ از شادی‌ها و موفقیت‌ها گرفته تا سختی‌ها، حوادث و روزهای تلخ. او تلاش می‌کند تا هیچ اتفاق مهمی در سکوت و فراموشی باقی نماند و مردم بتوانند تصویری روشن‌تر از جهان پیرامون خود داشته باشند.

پس امروز، در روزی که به نام خبرنگار مزین شده است، باید از کسانی یاد کنیم که هدفشان آگاهی‌بخشی و سرمایه‌شان اعتماد مردم است.

روز خبرنگار، روز بزرگداشت قلم‌هایی است که برای حقیقت می‌نویسند، دوربین‌هایی که واقعیت را ثبت می‌کنند و انسان‌هایی که در مسیر آگاهی، مسئولانه قدم برمی‌دارند.

به احترام تمام خبرنگارانی که واقعیت را فدای راحتی نکردند، قلم را برای روشنگری به دست گرفتند و صدای مردم شدند، سر تعظیم فرود می‌آوریم.

روز خبرنگار مبارک؛

به آنان که می‌نویسند تا حقیقت فراموش نشود،

روایت می‌کنند تا واقعیت گم نشود،

و می‌ایستند تا چراغ آگاهی همیشه روشن بماند.