بی گناهانی که آرزوهایشان زیر آوار و حمله و بی رحمی و ظالمی دفن شد

۳۶۵ روز گذشته است، روزهایی که داغ سرداران و مردم و عزیزانمان را دیدیم اما هنوز آن داغی که بر دلمان نشسته است، سرد نشده؛ زمان گذشته، تقویم ورق خورده اما زخم، همان است.

یک سال گذشته است، ۳۶۵ روز از آن روزهایی که زمین زیر پای مردم لرزید و آسمان، رنگ دود و درد گرفت. همان روزهایی که نام سردارانمان که در میدان بودند و با ایثار گره خورد و همزمان صدای گریه های بی گناهانی که آرزوهایشان زیر آوار حمله و بی رحمی و ظالمی دفن شد.

یک سال گذشت اما وقتی به آن روزهای سخت فکر می کنیم، انگار زمان برای ما متوقف شده، برای مادری که چشم انتظار فرزندش است، برای فرزندی که تشنه مهر و محبت و حتی یک آغوش را از پدر با مادر شهیدش را دارد و برای آن شهری که هنوز بوی آن حوادث را میدهد.

وقتی به آن روزها فکر می کنیم که چه سرداران بزرگی را از دست دادیم، چه مردمان بی گناهی را از دست دادیم که نظامی نبودند اما تنها جرمشان ایرانی بودنشان بود. اما مردم پرقدرت و استوار در کنار یکدیگر ایستادند و پشت هم را خالی نگذاشتند.

سنگرها و دفاعشان ایمان به خدا و خواندن قران بود و در همه لحظات سخت، یاد و ذکر خدا را فراموش نکردند، نظامی و غیرنظامی به پای وطن ماندند و با تمام ناآرامی ها و قلب های لرزان، یکدیگر را آرام کردند.

خیلی ها می گویند((زمان همه چیز را حل می کند))، اما مگر داغی که بر روی دل نشسته را می توان فراموش کرد؟ بعضی از درد ها، نه فراموش می شوند و نه کهنه؛ بلکه به بغضی عمیق تر تبدیل می شوند.

سرداران عزیزی را که از دست دادیم: همچون سردار حاجی زاده، سردار سلامی و خیلی از سرداران و عزیزان دیگر را از دست دادیم و ما به آیه شریف و مقدس((إِنَّ مَعِی رَبِّی)) را که رهبر شهیدمان فرمودند اعتقاد و عقیده داریم. به امید پیروزی جبهه حق علیه باطل