فردوسی؛ پاسدار جاودان زبان فارسی در گستره تاریخ

امروز، در تقویم سرزمینم، نام مردی می‌درخشد که با واژه‌هایش، ستون‌های هویت ما را استوار کرد؛ حکیم ابوالقاسم فردوسی. در روز بزرگداشت او، بیش از هر زمان دیگر، می‌فهمم که زبان فارسی تنها ابزار سخن گفتن نیست؛ خانه‌ای است که در آن زندگی می‌کنیم، نفس می‌کشیم و رؤیا می‌سازیم.

به‌عنوان خبرنگار پانا، هر روز با کلمه‌ها سر و کار دارم؛ کلمه‌هایی که اگر ریشه نداشته باشند، در طوفان زمان گم می‌شوند. فردوسی اما به واژه‌ها ریشه داد. او با سرودن شاهنامه، نه فقط داستان پهلوانان، که داستان ماندگاری یک ملت را نوشت. سی سال رنج برد تا ما امروز بتوانیم به فارسی بیندیشیم، بنویسیم و از عشق و امید بگوییم.

وقتی به شاهنامه می‌نگرم، صدای گام‌های رستم را می‌شنوم، اندوه سیاوش را حس می‌کنم و در شکوه آرش، پرواز می‌کنم. اما فراتر از همه این روایت‌ها، آنچه می‌درخشد، زبان پاک و استوار فارسی است؛ زبانی که فردوسی چون گوهری گران‌بها در دل تاریخ نشاند تا از گزند فراموشی در امان بماند.

در روزگار ما که واژه‌ها گاه شتاب‌زده و بی‌تأمل به کار می‌روند، یاد فردوسی تلنگری است برای پاسداشت زبان؛ برای درست نوشتن، درست خواندن و درست اندیشیدن. پاسداشت زبان فارسی یعنی پاسداشت هویت، فرهنگ و تاریخ‌مان. یعنی بدانیم هر واژه، پلی است میان گذشته و آینده.

امروز، در این روز خجسته، سر تعظیم فرود می‌آورم در برابر حکیمی که با قلمش، ایران را دوباره آفرید. باشد که ما نیز، هر یک به سهم خود، نگهبانان شایسته این میراث گران‌سنگ باشیم؛ میراثی به نام زبان فارسی.