امدادگران با عشق به وطن، امید را از دل ویرانه ها می رویانند.

میترا طارقی  به صورت خودجوش و داوطلبانه در صحنه خدمت و به عنوان مدافع گمنام وطن خدمت می‌کند در گفت و گو با خبرنگار پانا گفت:«در شرایطی که کشورمان ایران، با چالش‌های بزرگی چون جنگ دشمن صهیونی ـ آمریکایی روبرو بوده و مناطق وسیعی دچار تخریب و تلفات انسانی شده است، حضور جوانانی چون ما که به یاری آسیب‌دیدگان می‌شتابیم، نه تنها یک وظیفه، بلکه تجلی عشق به وطن است؛ دلیل اصلی ما برای ورود به این عرصه مشاهده دردی بود که پس از حادثه در چشم هم وطن‌های خودمان دیده می‌شد.»

طارقی از تجربیات خود در طی یک ماه افزود: «حضور من در کنار افتخار آفرینان هلال احمر، فرصتی بود تا عمق معنای فداکاری را درک کنم؛ لبخند کوچک بچه‌های ایران در آن شرایط سخت، بهترین اتفاق زندگی برای من محسوب می‌شد؛ درخواست اقشار مردم برای عضویت در هلال احمر نشان دهنده عشق به وطن این مردم است.»

او ادامه داد: «زیبا ترین و به یادماندنی ترین لحظات زمانی است که با وجود تخریب های گسترده؛ آسیب جانی وارد نشده و به کمک امدادگران همه مردم به سلامت از زیر آوار بیرون می‌آیند.»

این جوان جهادگر؛ امدادگران را مدافع گمنام وطن خواند و گفت: «فداکاری واقعی، تقدم دادن امنیت و نیاز دیگران بر امنیت و نیاز شخصی است؛ حس یگانگی با هموطنان و درک این موضوع و شعار اصلی امدادگران که درد آن‌ها، درد ماست این حس، ریشه در وطن‌دوستی، انسانیت و اعتقادات درونی ما نسبت به ایران دارد؛ در مواجهه با خطر برای کشور و مردم، غریزه خدمت و مسئولیت‌پذیری، بر هر عاملی غلبه می‌کند، امدادگران، هرچند در خط مقدم خدمت‌رسانی حضور دارند و جان خود را به خطر می‌اندازند؛ اما اغلب نامشان کمتر شنیده می‌شود. امدادگران مدافعان گمنام وطن هستند؛ سربازان بی‌نامی که در سکوت، برای حفظ جان و کرامت انسانی هموطنانمان می‌کوشند؛ وظیفه ما، صرفاً کمک‌رسانی فیزیکی نیست، بلکه زنده نگه داشتن امید و نشان دادن این است که حتی در دل تاریک‌ترین حوادث، انسانیت و عشق به وطن، زنده است.»

او در پایان در ارتباط با وظایف مردم در دوران آتش بس تشریح کرد:«امید ما، نه تنها در نجات جان‌ها، بلکه در دیدن جوانه‌های امید و رشد دوباره در دل ویرانه‌هاست. حتی اکنون که در موقعیت آتش‌بس قرار داریم، نباید صحنه خیابان‌ها و نیاز اقشار مختلف مردم را فراموش کنیم؛ مسئولیت ما ادامه دارد؛ وظیفه ما، بازسازی و التیام بخشیدن به زخم‌های عمیق جامعه است.»