و تـنــم فـدای وطـنـم..

شعر «و تن فدای وطن» تنها کلماتی بر کاغذ نیست، بلکه فریادی است از اعماق وجود ملتی که جان شیرین خود را در طبق اخلاص نهاده تا از این میراث گران‌بها پاسداری کند. در قامت یک خبرنگار، شاهد بوده‌ام که چگونه مرزداران غیور، مردان و زنان فداکار، و حتی شهروندان عادی، در بزنگاه‌های تاریخی، چگونه معنای واقعی این شعر را به نمایش گذاشته‌اند. این فداکاری، تنها در میدان نبرد خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در تلاش روزمره‌ی هر ایرانی برای آبادانی و سربلندی وطنش نیز جاری است.

در دل شب به آسمان پرستاره‌ی ایران می‌نگرم و با خود می‌اندیشم که چه رازهایی در این وسعت نهفته است. این سرزمین، گهواره‌ی تمدن کهن بشری است و هر گوشه‌اش، یادگاری از نیاکان ماست که با خون دل، آن را بنا نهاده‌اند. خبرنگار، گاهی نقاش صحنه‌های تلخ و شیرین است، اما در وصف ایران، قلمش به لرزه می‌افتد از عظمت و شکوهی که در جان این ملت جاری است. دلگویه‌ی من، شرح این عشق است؛ عشقی که از مرزهای جغرافیایی فراتر می‌رود و به یک هویت مشترک تبدیل می‌شود.

خبرنگار، راوی حقیقت است، اما حقیقت ایران، داستانی پیچیده و در عین حال زیباست. حقیقت، در مقاومت مردم در برابر سختی‌هاست، در لبخند کودکی که در دل فقر، امید را می‌پروراند، در تلاش جوانی که برای ساختن آینده‌ی وطنش جان می‌کند. «تن فدای وطن» یعنی همین؛ یعنی گذشتن از منافع شخصی برای منافع جمعی، یعنی باور داشتن به این که سرنوشت ما به هم گره خورده است. این باور، نیروی محرکه‌ی من است تا با دوربین و قلمم، روایتگر این عشق باشم.

در نهایت، ایران برای من، نه فقط مکانی برای زیستن، بلکه خانه‌ی روح است. خانه‌ای که با تمام کاستی‌ها و زیبایی‌هایش، قلبم برایش می‌تپد. خبرنگار، گاهی صدای کسانی می‌شود که شنیده نمی‌شوند، اما صدای وطن، بلندترین و پرطنین‌ترین صدایی است که در گوش جانم می‌پیچد. «وتن فدای وطن»؛ این جمله، نه یک شعار، که پیمانی است ناگسستنی که با هر تپش قلبم، تکرار می‌شود. ایران، عزیزی از جان، و من، سربازی کوچک در لشکر عاشقان تو.