امت بیدار، قدس آزاد؛ فریاد جهانی علیه اشغال و ظلم

ای هم‌نفسانِ غافله‌ هستی! ای کسانی که هنوز در حجابِ غفلت، رؤیا می‌بافید و خیالِ آسوده در سر دارید! برخیزید! که آخرین سحر نزدیک است و آخرین نبردِ حق و باطل، نفس‌هایش را در سینه حبس کرده. این لحظه، فصلِ جدا شدنِ یارانِ پاک از مدعیانِ ناپاک است. مگر نه اینکه وعده‌ی خداوند، چونان کوهی استوار است و چونان حقیقتی تابناک؟ پس چگونه می‌توان به آن شک کرد؟

مبادا در این طوفانِ ناگزیر، چونان کاهی در باد، پراکنده شوید! مبادا چشم گشودید و دیدید که دیگر جایی میانِ عاشقانِ حسین (ع) ندارید؛ آنانی که جز صدای شکم‌های پُر شده از حرام، آوای دیگری نمی‌شنوند و قلبشان دیگر برای فریادِ مظلومیت نمی‌تپد.

اینجا، در این گذرگاهِ سرنوشت، چهره‌ واقعیِ حسینیان و یزیدیان آشکار خواهد شد. حواستان باشد، مبادا در این غربالِ زمان، الک شوید!

ای مردم! ای هم‌وطنان! پیروزی، چونان گوهری درخشان، در دستانِ ماست. هرگز پشتیبانِ انقلاب و آرمان‌هایش را، که همچون شمعی فروزان در شبِ تاریک، راه را روشن می‌کنند، خالی مگذارید. پیروزی، نزدیک است، آنقدر نزدیک که می‌توان گرمای نفس‌هایش را حس کرد.

گاهی، دل باختن، از هزاران پیروزی، شیرین‌تر است؛ چونان دل سپردن به معشوقی که نفسِ تازه به جانت می‌بخشد.

و گاه، بردها، برد نیستند؛ چه بسا آبرویی باشند که از دست رفته و جز حسرت، چیزی برجای نگذارند.

ای کاش، ای کاش، بیاموزیم که چه زمانی، اوجِ گرفتن است و چه زمانی، اوجِ فروتنی و پذیرش.

امشب، در این شامگاهِ اندوه و امید، بیش از همیشه، دل به علی (ع) و خاندانِ پاکش می‌سپارم. در آستانِ قدومِ فرزندِ بر حقش، مهدیِ موعود (عج)، قلب‌هایمان را با دعایِ فرج، لبریز می‌سازیم.