در متعهد نمودن دانش‌آموزان نسبت به محیط زیست، نمی‌توان صرفاً به آزمون کتبی بسنده کرد

الهام پورقاسمی در خصوص بهترین روش برای سنجش درک و تعهد دانش‌آموزان نسبت به مفاهیم محیط زیستی چنین گفت: «سنجش واقعی درک و تعهد دانش‌آموزان نسبت به محیط زیست، فراتر از آزمون کتبی است، آزمون‌های سنتی تنها میزان دانسته‌های نظری را می‌سنجند، در حالی‌که مفاهیم محیط زیستی نیاز به رفتار، نگرش و مشارکت عملی دارند؛ روش‌های مؤثرتر می‌تواند شامل، پروژه‌های عملی و میدانی، مشاهده و گزارش‌نویسی، ارائه و گفت‌وگوهای گروهی و ارزیابی نگرشی باشد.»

پور قاسمی در ادامه در پاسخ به سوال تلقی دانش‌آموزان از درس محیط زیست و جغرافیا اینگونه خاطر نشان کرد: «در تجربه تدریس، بسیاری از دانش‌آموزان در ابتدا این درس را به عنوان یک درس تئوری و حفظی می‌نگرند، زیرا معمولاً با روش‌های سنتی آموزش مواجه شده‌اند؛ اما هنگامی که مفاهیم محیط زیستی با زندگی روزمره آنها پیوند داده می‌شود، نگاهشان تغییر می‌کند؛ برای مثال وقتی درباره آلودگی هوا در شهر خودشان یا مصرف آب در خانه صحبت می‌شود، متوجه می‌شوند که این مفاهیم واقعاً به زندگی‌شان مربوط است و در نتیجه حساس‌تر و مسئول‌تر رفتار می‌کنند.»

 دبیر جغرافیا آموزشگاه غلامرضا حبیبی ناحیه یک شهرستان بهارستان در خصوص علاقه‌مند کردن دانش آموزان به این رشته چنین اظهار کرد: «برای برانگیختن علاقه و انگیزه یادگیری بهتر است از این روش‌هایی چون، آموزش تجربی و تعاملی، استفاده از بازی‌های آموزشی و طرح‌های رقابتی، دعوت از فعالان محیط زیست یا کارشناسان شهری برای گفت‌وگو و الهام‌بخشی، ترکیب فناوری با آموزش و هم ایجاد حس  مسئولیت اجتماعی است.»