طلوع آزادی؛ حکایت ده روز پرشور

دهه فجر، تنها یک تقویم نیست؛ بلکه تپش قلب تاریخ ما در فصل سرماست. این ده روز، از دوازدهم  تا بیست و دوم بهمن، روایت بازگشت بزرگترین مسافر تاریخ معاصر است؛ حکایت خم شدن سر تعظیم در برابر قدرت ایمان و شکستن زنجیرهای استبداد.

تصور کنید، زمستان بود و سایه‌های بلند؛ مردم در انتظار روشنایی بودند؛  آن روزها، هر قدم امام خمینی(ره) از تبعید، مانند چکیدن اولین قطره‌های باران بر زمین تشنه بود.

 خیابان‌ها به رودخانه‌هایی از انسان تبدیل شدند که به شوق دیدن رهبر خود، در موجی از امید شناور بودند.

انقلاب اسلامی، فریاد ملتی بود که خسته از تکرار یکنواختی سلطه، عزم کرده بود تا سرنوشت خود را به دست بگیرد. این انقلاب، نه با تانک و توپ بلکه با ایمان مردم و قدرت کلام برپا شد. روزهای اول، پر از هیجان و شعار بود؛ روزهای بعد، پر از حضور آگاهانه و عزمی پولادین.

و بالاخره، بیست و دوم بهمن رسید؛ روزی که خورشید آزادی طلوع کرد و پرچم سه رنگِ میهن، بر فراز آسمان ایران به اهتزاز درآمد.

 دهه‌ی فجر، یادآور این حقیقت است که اگر ملتی متحد شود، هیچ قدرتی نمی‌تواند اراده‌ی او را در هم بشکند. این روزها، فرصتی است تا یاد کنیم که چگونه با الله اکبر، می‌توانیم هر مانعی را از سر راه برداریم و فصل جدیدی از عزت را آغاز کنیم.