اسلامشهر؛ وقتی خیابان ها حافظه دارند

۲۲ بهمن در اسلامشهر فقط یک مناسبت تقویمی نبود؛ روزی بود که خیابان‌ها دوباره حافظه‌شان را به یاد آوردند. از مقابل سپاه ناحیه سیدالشهدا(ع) تا سینما فجر، مسیری شکل گرفت که هر قدمش شبیه ورق خوردن صفحه‌ای از تاریخ بود.

جمعیت آرام‌آرام آمد؛ نه با دعوتِ بلندگوها، که با قرارِ نانوشته‌ای که سال‌هاست میان مردم و این روز برقرار است. کودکی که پرچم را با هر دو دست گرفته بود، پیرمردی که عصا به دست اما استوار راه می‌رفت، نوجوانانی که شعارها را با صدایی رسا تکرار می‌کردند؛ صحنه‌ای که در آن نسل‌ها کنار هم ایستاده بودند، بی‌آن‌که فاصله‌ای میان گذشته و امروز حس شود.

هوای بهمن سرد بود، اما خیابان گرم. سرودهای انقلابی در فضا می‌پیچید و پرچم‌های سه‌رنگ در باد موج می‌زدند. بعضی‌ها آرام راه می‌رفتند، بعضی شعار می‌دادند، بعضی فقط نگاه می‌کردند؛ اما همه در یک چیز مشترک بودند: حضور.

مسئولان شهرستان نیز در میان مردم دیده می‌شدند؛ نه جدا از جمعیت، بلکه در امتداد آن. راهپیمایی نه صرفاً یک حرکت نمادین، که تجدید عهدی جمعی بود؛ تأکیدی بر ادامه مسیری که سال‌ها پیش آغاز شده است.

۲۲ بهمن امسال در اسلامشهر، بیش از آن‌که یک تجمع باشد، یک روایت بود؛ روایتی از شهری که هر سال در این روز، خودش را دوباره تعریف می‌کند. مراسم در حالی به پایان رسید که خیابان‌ها آرام شدند، اما ردّ قدم‌ها و صداها، در حافظه شهر باقی ماند.