العجل یا مهدی؛ امیدی که جهان را شکوفا می‌کند

امام زمان عزیزم،  هر بار که قامت در نماز می‌بندم، دل من بی‌اختیار به سمت تو پر می‌کشد. در هر سجده، زمزمه‌ «العجل» را تکرار می‌کنم به امید روزی که زمین از نور حضورت شکوفا شود و دل‌های خسته آرام گیرند.  

وقتی قدم در سرداب مقدس گذاشتم، حس کردم پرده‌ای از روی جانم کنار رفت؛ گویی در همان لحظه در کنار تو ایستاده‌ام. دگرگونی عجیبی در وجودم رخ داد، انگار همه‌ی فاصله‌ها محو شدند و تنها تو بودی که در قلبم حضور داشتی. آن لحظه برایم مثل تولدی دوباره بود؛ تولدی در ایمان، در امید، و در عشق.  

می‌دانم که تو در هر لحظه و هر ثانیه با ما هستی، اما ما غافل می‌شویم و نگاه‌مان را به جای دیگری می‌دوزیم. کاش چشم دل‌هایمان همیشه بیدار باشد تا حضورت را ببینیم و صدایت را بشنویم. کاش بتوانیم هر روز با عمل نیک، با مهربانی، و با صداقت، خودمان را به تو نزدیک‌تر کنیم.  

آرزوی من این است که در روز ظهور، در صف یاران تو باشم؛ در میان آن ۳۱۳ نفری که تو می‌خواهی، تا بتوانم سهمی کوچک در برپایی عدالت و مهربانی داشته باشم. چه افتخاری بالاتر از آن که نام من در کنار یاران تو نوشته شود و جانم وقف راه تو گردد.  

ای مهدی(عج)! ای امید جهان!  العجل یا صاحب‌الزمان(عج)… بیا تا زمین دوباره بهار شود، بیا تا دل‌ها دوباره آرام بگیرند، بیا تا انسانیت دوباره معنا پیدا کند. بیا تا کودکان با لبخند بزرگ شوند، پیران با آرامش چشم ببندند، و جوانان با امید قدم بردارند.  

ظهور تو یعنی پایان غربت انسان، پایان ظلم، پایان بی‌عدالتی. ظهور تو یعنی آغاز فصل تازه‌ای از زندگی، فصلی که در آن عشق و ایمان بر همه‌چیز سایه می‌افکند.  

ای امام زمان، هر روز و هر شب، در دل من دعای آمدنت جاری است. هر لحظه، در قلب من شوق دیدارت زنده است. و هر نفس، با نام تو روشن می‌شود.