اعتکاف جشن خنده‌ها و رفاقت‌های الهی

سحر دوم 

هوای مسجد سرشار از سکوت بود. دانش‌آموزان با چشمانی خواب آلود اما دل هوایی روشن و بیدار ، در صف‌های نماز جماعت ایستادند.‌ هر تکبیر فضای مسجد را به لرزه می‌انداخت. 

صبح تا ظهر 

بعد از پنج الی شش ساعت استراحت ، حلقه انس با قرآن شکل گرفت ، صدای نوجوانان مانند رودخانه‌ای جاری روح‌ها را شست. گشنگی و گرسنگی بهانه‌ای برای استقامت بیشتر و بیشتر به خدا نزدیک شدن بود . 

 ظهر تا عصر 

نماز جماعت ظهر و عصر با صف‌های منظم با دل‌های متحد جلوه جدیدی از همدلی را به نمایش گذاشت. خستگی جسم در برابر شوق روح رنگ باخته و همچنین سجده نقطه اتصال زمین و آسمان شد‌.

غروب و افطار 

با نزدیک شدن به اذان مغرب، انتظار مسجد را فرا گرفت. نوجوانان سر سفره‌ای ساده اما نورانی نشسته بودند ؛ افطارشان تنها پایان روزه نبود، بلکه جشن همدلی و رفاقت شد. دعاها در کنار خنده‌های صمیمی، لحظه‌ای ناب آفرید.