جام دشمنی!

‌در این میان، جام جهانی در صدر و مرکز این پدیده است. همه کشورها سعی دارند خود را به این رقابت مهم چهارساله برسانند و کارنامه‌ای قابل توجه و درخشان در این میدان از خود بر جای بگذارند. تیم ملی ایران یکی از تیم‌های حاضر در جام جهانی اخیر بود که با شرایط خاص و متفاوت، با همه تیم‌های دیگر، پا به این عرصه نهاد.

آن‌ها در حالی راهی این میدان شدند که کشور در میانه جنگ بود و، از قضا، در یک پدیده بی‌سابقه، میزبان جام، کشوری است که به ایران حمله کرده بود. غربی‌ها همیشه شعار جدایی سیاست از ورزش را سر داده‌اند و طی چند دهه اخیر فشارهای زیادی را در عرصه‌های مختلف ورزشی به ایران وارد کرده‌اند. به چه بهانه‌ای؟ به بهانه جدایی سیاست از ورزش!

رفتاری که دولت آمریکا، به عنوان یکی از سه میزبان جام جهانی ۲۰۲۶، با تیم ملی ایران انجام داد، اگرچه اولین مورد از برخوردهای دوگانه غرب با موضوع ورزش نبود، اما مرز استانداردهای دوگانه در این زمینه را به شکلی جدی جابه‌جا کرد. آمریکا با رفتاری خصمانه که پیش از اعزام تیم ملی نیز شروع شده بود، نشان داد که حد و مرزی برای دشمنی نمی‌شناسد و از اینکه زمین چمن فوتبال و جام جهانی را هم به ابزاری برای کینه‌ورزی و خباثت تبدیل کند، ابایی ندارد.

البته که این موضوع برای ما عجیب و غریب نیست. این همان آمریکایی است که روز اول جنگ و تنها چند ساعت پس از حمله وحشیانه به مدرسه میناب، یک سالن ورزشی در لامرد را هدف آزمایش یک موشک جدید قرار داد و بر اثر این حمله، ۲۱ ورزشکار دختر را قتل‌عام کرد و صد تن را مجروح کرد. از چنین رژیمی می‌توان توقع داشت که روح ورزش و جوانمردی و عدالت را بفهمد و رعایت کند؟!

این برخوردها و رفتارهای ضدورزشی و حتی ضدانسانی از سوی دولت آمریکا و البته سکوت و همراهی بی‌شرمانه فیفا با آن، چیزی غریب نیست. آمریکا روز نهم اسفند آمده بود که طی چند روز جمهوری اسلامی ایران را سرنگون کند و حالا تیم ملی همین کشور در قلب آمریکا حضور داشت، پرچم پرافتخارش در اهتزاز بود و قهرمانان ایرانی، به نمایندگی از ۹۰ میلیون نفر، دست بر سینه داشتند و در خاک دشمن می‌خواندند: «شهیدان، پیچیده در گوش زمان فریادتان، پاینده مانی و جاودان، جمهوری اسلامی ایران»!