شکاف میانِ «خیابان» و «تریبون‌های انحصارطلب»

‌متن یادداشت علی ربیعی، دستیار امور اجتماعی رئیس‌جمهور به شرح زیر است:

‌«تلاقی میدان و دیپلماسی

آنچه امروز در پهنه سیاسی ایران شاهد آن هستیم، نوعی دیپلماسی برآمده از وفاق ملی است که ریشه در «میدان»، شهادت دلیران و حضور خاکی و زلال مردمی دارد که آینده و نفع ایران را در گروی نگرشی فراتر از منافع جناحی می‌بیند.

انحصارگرایی در مذاکره

برخی با ایجاد انگاره‌های ساختگی، اصرار بر مذاکره را مترادف با تسلیم قلمداد می‌کنند. اما واقعیت فراتر از این کلمات است؛ به نظر می‌رسد مخالفت این جریان‌ها نه از سرِ درک مسائل ملی، بلکه ناشی از این است که چرا این مذاکرات توسط خود آن‌ها صورت نمی‌گیرد. این انحصارطلبی تا جایی پیش رفته است که حتی چهره‌هایی (مانند قالیباف) را نیز برنمی‌تابند. باید پرسید: شما که در دولت پیشین دو بار پای میز مذاکره نشستید، چه دستاوردی داشتید؟ حکایت این جریان، حکایت همان مَثَلِ عامیانه است که دیگی که برای ما نمی‌جوشد، بگذار سرِ سگ در آن بجوشد! برای این افراد، منافع ملی در درجه دوم قرار دارد و اگر خودشان در مسند کار نباشند، تفاوتی میان موفقیت یا شکست دولت مستقر (پزشکیان) نمی‌بینند.

جریان زلال خیابان و سوءاستفاده‌های سیاسی

نگرانی اصلی از آنجایی ناشی می‌شود که این جریان زلال مردمی در خیابان، مورد دست‌اندازی و سوءاستفاده برخی تریبون‌داران قرار گیرد؛ افرادی که حیات سیاسی‌شان تنها در غیاب مردم و پای صندوق‌های رأیِ بی‌رونق معنا پیدا می‌کند. این تریبون‌ها هیچ نسبتی با «وجدان جمعی» جامعه و حتی اکثریتِ حاضر در خیابان ندارند. سنجش‌ها به وضوح نشان می‌دهند که میان اکثریت جامعه و افراد حاضر در تجمعات خیابان در مورد مذاکره و اعتماد به مذاکره، تفاوتی وجود ندارد.

فاصله از روح پهلوانی

در نهایت، باید خطاب به این مدعیان گفت که شما فرسنگ‌ها با روح «فتوت» و جوانمردیِ ایرانی فاصله دارید. جامعه ایران، جامعه‌ای است که با روح پهلوانی و اسطوره‌هایی چون «آرش کمانگیر» پیوند خورده است؛ کسی که تمامِ جان و هستی‌اش را در تیر کرد تا مرزهای ایران حفظ شود. اما گویی شما از این روح حماسی تنها کمانش را به ارث برده‌اید، آن هم نه برای فداکاری در راه میهن، بلکه برای حفظ بقای خودتان.»