گزارش آسوشیتدپرس از پیامدهای ضربه کوبنده ایران به پایگاه ارتش آمریکا در کویت
تهران (پانا) - خبرگزاری آمریکایی در گزارشی از پیامدهای ویرانگر ضربه بزرگ ایران به پایگاه ارتش ایالات متحده در بندر شعیبه کویت در روزهای نخست جنگ متجاوزانه آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران در اسفند ماه گذشته پرده برداشته و در عین حال به نقل از سربازان و خانواده‌های کشته‌شدگان آمریکایی این حمله می‌نویسد که چطور فرماندهان به آنها بی‌توجهی کرده‌اند و نظام درمانی ارتش آنها را به حال خود رها ساخته است.
خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی اختصاصی از حمله کوبنده نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به پایگاه لجستیکی ارتش آمریکا در بندر «شعیبه» کویت در ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ (اول مارس ۲۰۲۶) که به اذعان پنتاگون به کشته شدن ۶ نظامی آمریکایی و زخمی شدن ده‌ها تن دیگر انجامید، پرده از عمق بی‌کفایتی مسئولان نظامی آمریکایی و رها کردن زخمی‌ها در ارتش آمریکا برداشته است؛ رسوایی‌ای که اکنون با اعتراض علنی سربازان بازمانده و خانواده‌های کشته‌شدگان دردسر جدیدی را برای دولت متجاوز ایالات متحده در پی داشته است.
به گزارش آسوشیتدپرس، در حالی که هفت ماه از جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران گذشته سربازان زخمی‌شده در یکی از مرگبارترین ضربه‌های پهپادی ایران به نیروهای متجاوز آمریکایی، برای نخستین بار و به صورت علنی درباره کم‌اهمیت تلقی کردن توانمندی‌های ایران از سوی فرماندهان و ناکارآمدی نظام درمانی ارتش آمریکا هشدار می‌دهند.
پنتاگون تاکنون جزئیات چندانی درباره این حمله که در ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ یک روز پس از آغاز جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، رخ داد، منتشر نکرده بود. آسوشیتدپرس نوشته که با ۱۳ سرباز—عمدتاً افسرانی که در موقعیت‌های کلیدی مسئولیت در پایگاه بندر شعیبه خدمت می‌کردند یا از جلسات توجیهی سطح بالا مطلع بودند—گفت‌وگو کرده است. بسیاری از آنها تأکید کردند که پنتاگون هنگام آغاز عملیات موسوم به «خشم حماسی» قدرت نظامی ایران برای پاسخ به متجاوزانه را دست کم گرفت.
بر اساس این گزارش، ارتش آمریکا از اظهارنظر درباره گزارش آسوشیتدپرس خودداری کرد و مدعی شد هنوز خانواده‌های کشته‌شدگان را در جریان نتایج تحقیقات قرار نداده است. پنتاگون نیز از اظهارنظر خودداری کرد.
فرماندهان هشدارها را شنیدند و نادیده گرفتند
بر اساس گزارش آسوشیتدپرس، سربازان از جمله افسران ارشد فرماندهی لجستیک مستقر در بندر شعیبه گفتند که ژنرال «جان هینسون»، مسئول امور لجستیکی نیروهای آمریکایی تحت فرماندهی مرکزی آمریکا در غرب آسیا و ژنرال «کلینت بارنز»، رئیس «فرماندهی پشتیبانی اعزامی ۱۰۳»، تصمیم گرفتند مرکز عملیات خود را به این بندر منتقل کنند، در حالی که ارزیابی‌های تهدید نشان می‌داد این مکان در برابر حملات تلافی‌جویانه ایران آسیب‌پذیر است و گزارش‌های اطلاعاتی از احتمال بالای هدف قرار گرفتن آن توسط ایران خبر می‌داد.
«بیلی کی»، سرگرد و برنامه‌ریز عملیات که بیش از ۲۰ سال در ارتش آمریکا خدمت کرده، گفت: «کویت خیلی نزدیک بود؛ این خط پایانی است. کویت در تیررس پهپادهای کم‌ارتفاع قرار داشت.» وی افزود که پیشنهاد انتقال ستاد لجستیک به مکان‌های امن‌تر خارج از کویت رد شد.
بر اساس اظهارات دو افسر مطلع به جلسات، افسران اطلاعاتی چند روز قبل از استقرار در بندر، هینسون و بارنز را تحت فشار گذاشتند که به بندر شعیبه نروند. هینسون پرسید آیا این بندر در فهرست اهداف برنامه‌ریزی‌شده ایران قرار دارد و به او گفته شد که در فهرست اولیه نیست اما به عنوان یک هدف ثانویه محتمل در نظر گرفته می‌شود. با این حال، هینسون همچنان دستور استقرار در بندر را صادر کرد و یروهای آمریکایی از پایگاه کمپ عریفجان به این بندر منتقل شدند که تنها حدود ۱۰۴ کیلومتر با مرز ایران فاصله داشت.
به نوشته آسوشیتدپرس، افسران مسئول حفاظت پیش از حمله به فرماندهان هشدار داده بودند بندر شعیبه فاقد دفاع هوایی مناسب در برابر پهپادها بوده و محل امنی برای استقرار نیروها نیست.
سرگرد «استیون رامزباتم »، از افسران حاضر در این جلسات تأکید کرد که فرماندهان بیشتر بر دفاع در برابر موشک‌ها متمرکز بودند و برای جنگ پهپادی آماده نبودند. او گفت: «این نوع جنگ پنج سال است که در اوکراین جریان دارد اما ما بهانه آورده و انتظار نداشتیم برای ما اتفاق بیفتد. این از نظر من حرف مضحک و پوچی است.»
ناتوانی پدافندی؛ تنها سامانه موجود در برابر پهپادها ناکارآمد بود
بر اساس این گزارش، سه پایگاه اصلی ارتش آمریکا در کویت پیش از آغاز جنگ حفاظت هوایی خود را تقویت کرده بودند، اما تنها پشتیبانی هوایی موجود برای بندر شعیبه، یک سامانه موشکی «پاتریوت» در نزدیکی اردوگاه عریفجان بود که برای سرنگونی پهپادهای ایرانی مجهز نبود. استفاده از موشک‌های گران‌قیمت پاتریوت برای هدف قرار دادن پهپادهای ارزان‌قیمت، علاوه بر هزینه‌های سرسام‌آور، منطقه را در برابر حملات موشکی مرگبارتر آسیب‌پذیر می‌کرد.
افسر مسئول ایمنی که پس از هشدار کشته شد
«کودی خورک»، سروانی که مسئول ایمنی یگان مستقر در بندر بود و شدیداً توصیه کرده بود به آنجا نروند، بر اساس اظهارات رامزباتم، صبح روز حمله احساس می‌کرد آنها نباید سنگر را ترک کنند. او همچنین نگران بود راداری که برای اعلام پایان وضعیت خطر استفاده می‌شد، قادر به شناسایی پهپادهای کم‌ارتفاع نباشد. اما افسران ارشد در ساعات پیش از حمله او را تحت فشار گذاشتند که نیروها را برای خروج از سنگرها آماده کند.
رامزباتم گفت: «ما می‌دانستیم که امن نیستیم. هیچ‌کس از وضعیت پهپادها خبر نداشت.»
دقایقی پس از اعلام آخرین وضعیت «امن»، یک پهپاد از سقف عبور کرد و خورک را کشت.
هفت سرباز از جمله افسران ارشد مستقر در بندر شعیبه به آسوشیتدپرس گفتند که نیروهای آمریکایی بدون اجرای یک برنامه جامع برای مدیریت تلفات و مجروحان وارد جنگ شدند به نحوی که سربازانی که تلفن‌هایشان سالم مانده بود، از گوگل برای یافتن نزدیک‌ترین مراکز درمانی استفاده کردند.
«جاناتان تنبرینک»، افسر ارشد ارتش آمریکا با سابقه ۳۵ سال خدمت در ارتش که در این حمله از ناحیه پیشانی، صورت، گردن، شانه‌ها و بازوی راست دچار اصابت ترکش شد، گفت: «من در عراق و افغانستان بوده‌ام. در عملیات رزمی شرکت کرده‌ام. می‌دانم کار درست چیست و این به هیچ وجه درست نبود.»
رها شدن زخمی‌ها در پادگان‌ها؛ نظام درمانی ارتش آمریکا درهم شکست
بر اساس این گزارش، برخی از سربازان زخمی، از جمله کسانی که سوابق پزشکی خود را با آسوشیتدپرس به اشتراک گذاشتند، گفتند که پس از انتقال از کویت به آلمان، به جای بستری شدن در مرکز پزشکی منطقه‌ای لنداشتول—بزرگ‌ترین مرکز درمانی ارتش آمریکا در اروپا—به پادگان‌های ارتش فرستاده شدند و به آنها گفته شد برای ویزیت سرپایی وقت بگیرند.
سرگرد «استیون رامزباتم »، از افسران حاضر در این جلسات تأکید کرد که فرماندهان بیشتر بر دفاع در برابر موشک‌ها متمرکز بودند و برای جنگ پهپادی آماده نبودند. او گفت: «این نوع جنگ پنج سال است که در اوکراین جریان دارد اما ما بهانه آورده و انتظار نداشتیم برای ما اتفاق بیفتد. این از نظر من حرف مضحک و پوچی است.»
ناتوانی پدافندی؛ تنها سامانه موجود در برابر پهپادها ناکارآمد بود
بر اساس این گزارش، سه پایگاه اصلی ارتش آمریکا در کویت پیش از آغاز جنگ حفاظت هوایی خود را تقویت کرده بودند، اما تنها پشتیبانی هوایی موجود برای بندر شعیبه، یک سامانه موشکی «پاتریوت» در نزدیکی اردوگاه عریفجان بود که برای سرنگونی پهپادهای ایرانی مجهز نبود. استفاده از موشک‌های گران‌قیمت پاتریوت برای هدف قرار دادن پهپادهای ارزان‌قیمت، علاوه بر هزینه‌های سرسام‌آور، منطقه را در برابر حملات موشکی مرگبارتر آسیب‌پذیر می‌کرد.
افسر مسئول ایمنی که پس از هشدار کشته شد
«کودی خورک»، سروانی که مسئول ایمنی یگان مستقر در بندر بود و شدیداً توصیه کرده بود به آنجا نروند، بر اساس اظهارات رامزباتم، صبح روز حمله احساس می‌کرد آنها نباید سنگر را ترک کنند. او همچنین نگران بود راداری که برای اعلام پایان وضعیت خطر استفاده می‌شد، قادر به شناسایی پهپادهای کم‌ارتفاع نباشد. اما افسران ارشد در ساعات پیش از حمله او را تحت فشار گذاشتند که نیروها را برای خروج از سنگرها آماده کند.
رامزباتم گفت: «ما می‌دانستیم که امن نیستیم. هیچ‌کس از وضعیت پهپادها خبر نداشت.»
دقایقی پس از اعلام آخرین وضعیت «امن»، یک پهپاد از سقف عبور کرد و خورک را کشت.
هفت سرباز از جمله افسران ارشد مستقر در بندر شعیبه به آسوشیتدپرس گفتند که نیروهای آمریکایی بدون اجرای یک برنامه جامع برای مدیریت تلفات و مجروحان وارد جنگ شدند به نحوی که سربازانی که تلفن‌هایشان سالم مانده بود، از گوگل برای یافتن نزدیک‌ترین مراکز درمانی استفاده کردند.
«جاناتان تنبرینک»، افسر ارشد ارتش آمریکا با سابقه ۳۵ سال خدمت در ارتش که در این حمله از ناحیه پیشانی، صورت، گردن، شانه‌ها و بازوی راست دچار اصابت ترکش شد، گفت: «من در عراق و افغانستان بوده‌ام. در عملیات رزمی شرکت کرده‌ام. می‌دانم کار درست چیست و این به هیچ وجه درست نبود.»
رها شدن زخمی‌ها در پادگان‌ها؛ نظام درمانی ارتش آمریکا درهم شکست
بر اساس این گزارش، برخی از سربازان زخمی، از جمله کسانی که سوابق پزشکی خود را با آسوشیتدپرس به اشتراک گذاشتند، گفتند که پس از انتقال از کویت به آلمان، به جای بستری شدن در مرکز پزشکی منطقه‌ای لنداشتول—بزرگ‌ترین مرکز درمانی ارتش آمریکا در اروپا—به پادگان‌های ارتش فرستاده شدند و به آنها گفته شد برای ویزیت سرپایی وقت بگیرند.
ارسال دیدگاه