خلوتی آرام برای روشنتر دیدن مسیر
خشکبیجار (پانا) - اعتکاف، فرصتی کوتاه اما اثرگذار برای فاصله گرفتن از شتاب روزمره و بازگشت به آرامش درونی است؛ تجربهای که میتواند نگاه انسان را به زندگی و چالشهای آن متعادلتر کند.
مدتی بود که احساس میکردم ذهنم شلوغتر از حد معمول است. حرفها زود به بحث تبدیل می شدند و فکرها مجال آرام گرفتن نداشتند. شاید دلیلش فقط فضای خانه نبود، بلکه خستگی ذهنی و فاصله گرفتن از خودم بود.
فضای خانه گاهی زیر فشار تنشهای کوچک، ناآرام میشد و من بیش از قبل حس میکردم به مکثی جدی نیاز دارم؛ مکثی شبیه کنار کشیدن از جادهای شلوغ و برای دیدن مسیر. اعتکاف برای من، معنای همین توقف را داشت.
فضای مسجد با سکوتی نرم و حسابشده، ذهن را از هیاهوی بیرون جدا میکرد و برنامههای عبادی منظم، فاصله گرفتن از شتاب روزمره و حضور در جمعی که همه برای آرامتر شدن آمده بودند، شرایطی ایجاد کرد که فکرها آرامآرام از هم گره باز کنند.
خودشناسی در این چند روز، شبیه روبهرو شدن با آینهای صاف بود؛ آینهای که نه بزرگنمایی میکرد و نه چیزی را پنهان. در این خلوت، رفتارها و واکنشها مثل خطوط روی آب مشخصتر میشدند و آدم میتوانست بفهمد کدام بیقراریها از بیرون آمدهاند و کدام ریشه در درون دارند. اعتکاف به من نشان داد که بسیاری از ناآرامیها، حاصل نشنیدن صدای درون است و شناخت خود، زمانی آغاز میشود که آدم جرئت کند مدتی با خودش تنها بماند.
در کنار این مسیر، خداشناسی نیز عمق تازهای پیدا کرد. عبادتها از حالت تکرار خارج شدند و به گفتوگویی آرام تبدیل شدند. در لحظههای دعا و قرائت قرآن، ارتباط با خدا شبیه تکیه دادن به ستونی مطمئن بود؛ تکیهگاهی که فشار مسیر را کمتر میکند و یادآور میشود انسان در مواجه با مشکلات، تنها نیست.
همنشینی با افراد بزرگتر و شنیدن تجربههای آنها، نقش مهمی در شکلگیری این آرامش داشت. نگاه پخته آنها به زندگی، صبر در برابر سختیها و اعتماد به خدا، مثل چراغهایی کوچک مسیر فکر را روشنتر میکرد. این صحبتها، بیآنکه رنگ نصیحت بگیرد، آرامآرام زاویه نگاه را اصلاح میکردند.
با پایان اعتکاف، زندگی به جریان عادی خود بازگشت، اما زاویه دید من تغییر کرده بود. مسائل همان بودند، اما برخورد با آنها متفاوت شده بود؛ آرامتر، سنجیدهتر و با صبوری بیشتر. اعتکاف به من یاد داد که گاهی برای درست ادامه دادن، باید چند روز از هیاهو فاصله گرفت تا بتوان روشنتر دید و دقیقتر انتخاب کرد.
این چند روز خلوت، فرصتی بود برای نزدیکتر شدن به خود و خدا؛ فرصتی کوتاه، اما ماندگار، که میتواند مسیر زندگی را از شتاب بیهدف به حرکت آگاهانه تغییر دهد.
ارسال دیدگاه