طنین فراز قرآن به سر در سومین شب از لیالی قدر

دخترک در ظاهر آرام و نجیب بود اما اشک های روان بر گونه هایش خبر از هیاهوی دلش برای شوق شهادت پدرش امام علی(ع) را میداد؛ گویا او آن شب واقعا یتیم شده بود و داغ عظیم پدر بر روی دلش تلنبار شده بود و تنها آن را با سکوتی لبریز از فریاد در چشمه های جوشان چشمانش خلاصه می‌کرد.

با صبوری دست کوچکش را بهر دعا و ثنا بلند کرده بود، و زیر لب نجوای های معنوی و روحانی مولایش را بر زبان می‌چرخاند؛ و چون سایر مردم در دوردستش ذکر << به علی ابن ابی طالب>> را طنین می انداخت. 

او آمده بود که بگوید نه تنها برای ریختن اشک که برای ایستادن در مسیر ولی خویش آماده است؛ راهی که امروزه به پیشوایی رهبری و ولیه فقیه در مسیر تاریک و دشوار اما با طلوعی روشن و پیروز همراه است، او با همان قدم های کوچکش اما محکم در این راه استقامت می‌ورزد.