مادری از تبار انقلاب

دست های مادر هم کالسکه را میچرخاند، هم پرچم کوچکی را در دست فرزندش تکان می داد. کودک که تازه راه رفتن را آغاز کرده بود، گاه با کنجکاوی سر از کالسکه بیرون می آورد و به شعارهایی که مادر با شوق فریاد میزد، لبخند میزد.

صورتش سرخ از هوای سرد بهمن بود اما چشمانش میدرخشید. کودک چند بار گریه کرد، اما مادر صبورانه ایستاد و باز به راه ادامه داد؛ بی آنکه مسیر ناتمام بماند. مادر هر از گاهی خم میشد و آرام در گوشش چیزی میگفت؛ شاید اولین درس های عشق به وطن را به او می آموخت .

کودک نگاهش به پیش بود و مادر در میان هیاهوی جمعیت، آرام اما محکم راه میرفت؛ آن مادر زنی بود که امروز با کالسکه آمده بود تا فردا کودکش با افتخار بگوید: من هم در راهپیمایی ۲۲ بهمن بودم، آن روز که مادرم با دست های مهربانش وطن را در قلبم کاشت.