نمی‌گذاریم آب خوش از گلوی زورگو پایین برود

سایه‌ی شوم استعمار و استبداد

رضاخان که با حمایت انگلیسی‌ها به قدرت رسیده بود، رویکردی تهاجمی را در قبال تمامی اقشار جامعه، به‌ویژه عشایر و روستانشینان، در پیش گرفت. از ضبط اموال و چهارپایان گرفته تا اجبارهای فرهنگی نظیر تغییر لباس و ممنوعیت کوچ، همگی در راستای سیاست‌های تمرکزگرایانه‌ی او بود. اما آنچه بیش از هر چیز خشم ایل بختیاری را برانگیخت، وابستگی آشکار حکومت مرکزی به قدرت‌های بیگانه بود.

مکتب مبارزه: از بی‌بی‌مریم تا علیمردان‌خان

علیمردان‌خان که در مکتب مبارزاتی مادرش، «بی‌بی‌مریم بختیاری» (که خود از پیشگامان مقابله با نیروهای انگلیسی بود) پرورش یافته بود، پرچم مبارزه را برافراشت. او با انتخاب شعار توحیدی «لا اله الّا الله»، مبارزات خود را نه تنها یک حرکت ملی، بلکه مجاهدتی دینی برای دفاع از عزت ایرانی تعریف کرد.

فصل رویارویی و سرکوب

همراهی جوانان غیور بختیاری با علیمردان‌خان، دیری نپایید که به کابوسی برای حکومت وقت تبدیل شد. شدت این تقابل به اندازه‌ای بود که رضاخان برای سرکوب این نهضت، به بهره‌گیری از تمامی توان نظامی و حتی بمباران مناطق عشایری متوسل شد.

این ایستادگی جانانه که به مدت پنج سال به طول انجامید، سرانجام در سال ۱۳۱۳ با شهادت علیمردان‌خان به دست عوامل حکومت پهلوی به پایان رسید. با این حال، نام و یاد او به عنوان «سدِ راهِ زورگویی بیگانگان»، در حافظه‌ی تاریخی ملت ایران زنده باقی ماند