روایت تاریخ از شکست آریوبرزن؛ نفوذ پیش از شمشیر

تاریخ ایران سرشار از سرداران رشیدی است که برای پاسداری از سرزمین و هویت ملی، جان خود را فدا کردند. آریوبرزن، از نام‌آورترین فرماندهان نظامی ایران باستان، یکی از چهره‌هایی است که در برابر تهاجم مقدونیان و ارتش اسکندر ایستادگی کرد.

بر اساس روایت‌های تاریخی، نیروهای ایرانی به فرماندهی آریوبرزن در تنگه دربند پارس مستقر بودند؛ مسیری کوهستانی و صعب‌العبور که با حضور نگهبانان ایرانی، امکان عبور سپاه اسکندر از آن وجود نداشت. آشنایی کامل نیروهای ایرانی با جغرافیای منطقه، برتری راهبردی مهمی برای مدافعان ایجاد کرده بود.

با این حال، اسکندر که راه نفوذ به تنگه را نمی‌شناخت، با توسل به حیله جنگی و همراهی فردی بومی که مسیرهای کوهستانی را می‌شناخت، از بیراهه مسیر را دور زد و شبانه خود را به پشت نیروهای ایرانی رساند. این اقدام، موازنه نبرد را تغییر داد و زمینه شکست نیروهای آریوبرزن را فراهم کرد.

این روایت تاریخی نشان می‌دهد که آریوبرزن تنها در برابر دشمن خارجی نجنگید، بلکه قربانی خیانت و نفوذ داخلی شد؛ عاملی که در صورت نبود آن، شکست نیروهای ایرانی در برابر دشمن امکان‌پذیر نبود. تجربه‌ای که بار دیگر بر اهمیت هوشیاری و پاسداری از امنیت درونی تأکید می‌کند.