کارمند فرودگاه مهرآباد تهران در گفتوگو با پانا:
روز رحلت امام خمینی(ره)، یکی از سنگینترین و تلخترین روزهای کاریام بود
کرج(پانا)- کارمند فرودگاه مهرآباد تهران با مرور خاطرات خود از روز رحلت امام خمینی(ره)، آن لحظه را یکی از سنگینترین و تلخترین روزهای کاری و زندگیاش توصیف میکند؛ روزی که به گفته او، فرودگاه پرهیاهو در چند ثانیه به سکوتی مطلق تبدیل شد و کارکنان و مسافران در بهت و اندوه فرو رفتند.
ناصر مهدوی در گفتوگو با پانا به مناسبت سالروز رحلت امام خمینی (ره) در روایت خود از این روزعنوان کرد: «صبح آن روز، همچون همیشه مشغول انجام امور روزانه بودم که حدود ساعت ۷ ناگهان صدای بلندگوی سالن، خبر رحلت امام را اعلام کرد؛ خبری که همچون صاعقه بر فضای پر رفت و آمد فرودگاه فرود آمد و همه را در لحظهای کوتاه در شوک و ناباوری فرو برد.»
وی افزود: «فرودگاه مهرآباد، که معمولاً محل رفتوآمد، هیاهو و جنبوجوش مسافران و کارکنان است، در چند ثانیه به سکوتی سنگین و غیرقابلباور تبدیل شد و هیچکس قادر نبود واکنشی فوری نشان دهد. همه تنها به یکدیگر نگاه میکردند و گویی زبانها از کار افتاده بود و هیچکس نمیدانست چگونه باید با این خبر مواجه شود.»
مهدوی بیان کرد: «پس از لحظاتی کوتاه، بسیاری از کارکنان و مسافران در گوشههای سالن نشسته یا سر بر دیوار گذاشته بودند و اشک میریختند. شدت اندوه مردم بهگونهای بود که گویی هر فرد، پدری مهربان و تکیهگاهی بزرگ را از دست داده است و این غم مشترک، فضای فرودگاه را به صحنهای از سوگواری جمعی تبدیل کرده بود.»
وی با اشاره به علاقه و ارادت مردم به امام خمینی(ره) گفت: «این خبر برای همه ملت ایران داغی سنگین بود و کارکنان فرودگاه نیز از این قاعده مستثنی نبودند. بسیاری از همکارانم توان ادامه کار را نداشتند و در حالی که اشک میریختند، تلاش میکردند وظایف خود را ترک نکنند و شرایط را مدیریت کنند.»
مهدوی ادامه داد: «با وجود فضای سنگین عاطفی، به کارکنان اعلام شد که باید برای ورود مهمانان خارجی و انجام پروازهای ویژه در آمادهباش کامل باشند. این دستور، شرایط را برای کارکنان دشوارتر کرد، زیرا باید در اوج اندوه، وظایف حساس فرودگاهی را نیز بهدرستی انجام میدادند.»
این کارمند فرودگاه مهرآباد تهران اظهار کرد: «به دلیل حجم بالای کار و شرایط ویژه آن روزها، من و همکارانم سه روز کامل در شیفتهای کاری ماندیم و امکان خروج از فرودگاه را نداشتیم. این سه روز از سختترین روزهای کاریام بود زیرا هم فشار روحی ناشی از سوگ وجود داشت و هم مسئولیتهای سنگین کاری بر دوش کارکنان بود.»
وی توضیح داد: «به دلیل این شرایط، من و بسیاری از همکارانم نتوانستنیم در مراسم وداع با پیکر امام در مصلای تهران حضور پیدا کنیم؛ جایی که پیکر امام در محفظهای شیشهای قرار داده شده بود و مردم برای آخرین وداع به آن مراجعه میکردند. این موضوع یکی از حسرتهای بزرگ آن روزها من میدانم.»
کارمند فرودگاه مهرآیاد اظهار کرد: «با وجود این محرومیت، در روز پانزدهم خرداد، همزمان با مراسم تشییع پیکر امام خمینی(ره)، همراه خانواده در جمعیت میلیونی مردم حاضر شدم و از نزدیک شاهد بودم که چگونه امت اسلامی در غم از دست دادن رهبر خود سوگوار بودند و به یکدیگر تسلیت میگفتند. این صحنهها نشاندهنده عمق علاقه مردم به امام بود.»
مهدوی تأکید کرد: «حضور در مراسم تشییع برای من تجربهای بسیار تأثربرانگیز بوده و مشاهده همدلی و همراهی مردم در آن روز، تصویری ماندگار در ذهنم بر جای گذاشته است. در آن جمعیت عظیم، هیچکس احساس تنهایی نمیکرد و همه در غم مشترکی کنار هم ایستاده بودند.»
وی در پایان گفت: «خاطرات آن روزها، با وجود گذشت سالها، همچنان در ذهنم زنده است و هر بار که به آن لحظات فکر میکنم، سنگینی آن روز تلخ را دوباره احساس میکنم. روز رحلت امام خمینی(ره) نهتنها برای من، بلکه برای همه مردم ایران، روزی فراموشنشدنی و سرشار از اندوه بوده است.»
ارسال دیدگاه